Shkrepësja e revolucionit të tetorit? Pse PD dhe opozita e re bëri potere për paktin ushtarak me SHBA!

Nga Ylli Pata

Marrëveshja e huasë së SHBA për ta përdorur për arsenale ushtarake, prej 302 milionë dollarësh, është një pakt i pastër politik ndërmjet dy vendeve.

Vetë shifra e kësaj marrëveshje përbën më shumë se 1% apo më shumë se gjysmën e kuotës prej 2% të Prodhimit Botëror Bruto, që Shqipëria ka detyrim nga NATO për shpenzimet ushtarake.

600 milionë euro është kuota e caktuar nga NATO si tavan shpenzimesh, ndërkohë që vetëm një marrëveshje me Agjencinë për Sigurinë e Mbrojtjes DSCA, në kuadër të financimit të jashtëm ushtarak, konsiderohet hyrja në një fazë edhe më të avancuar të relacionit ndërmjet Pentagonit dhe Ministrisë Shqiptare të Mbrojtjes.

Shqipëria ka marrë ndër vite ndihma dhe grante prej qeverisë së SHBA-së, në lidhje me ushtrinë, të cilat përgjithësisht kanë qenë pajisje transporti, apo edhe helikopterat e logjistikës së skuadrave operative. Të cilët i përkasin gjeneratave të shkuara, që gjithsesi në standardin e një armate modeste si ajo e jona bëjnë goxha punë.

Ndërkaq, marrëveshja e parë e rëndësishme e karakterit strategjik, është mbulimi i hapësirës ajrore dhe detare me teknologjinë më të lartë. E cila kryhet prej gati 25 vjetësh nga një prej gjigandëve të industrisë ushtarake amerikane si Lockheed Martin. Marrëveshje e nisur kur kryeministër ishte Fatos Nano dhe është rinovuar nga të gjitha qeveritë e tjera. Natyrisht nuk është grant, por një shërbim të cilin e paguan qeveria shqiptare, por fakt është se cilësia e tij dhe rëndësia strategjike është e nivelit më të lartë.

Arsyeja kryesore është se ne, domethënë hapësira jonë bëhet pjesë e një sistemi sigurie të të integruar nga SHBA, që është fuqia kryesore e Perëndimit që menaxhon sigurinë në shumë vende të botës.

Duke nisur nga vende të mëdha si Gjermania, Italia, e për të shkuar më pas në thuajse gjithë rrugët detare më të rëndësishme të botës së bashku me kanale, ngushtica e gjire.

Për ta sjellë si shembull, të gjithë shtetet që përdorin systemin mbrojtës ajror amerikan, që nga lokacioni e deri ai raketor, konsiderohen një rrjet global i integruar sigurie, që hyn në një nivel të lartë partneriteti. Për ta ilustruar mund të tregohen relacionet me vendet arabe të Gjirit, që nga Egjipti, Arabia Saudite, Emiratet e Bashkuara etj, të cilër janë pjesë e boshtit strategjik të sigurisë, si dhe partner të dorës së parë me SHBA. Natyrisht këtu hyjnë në lojë edhe sasia monetare e marrëveshjes. Bëhet fjalë për industritë gjigande ushtarake që prodhojnë arsenalet më të përparuara të botës, të cilët pikërisht prej cilësisë kostot i kanë shumë më të mëdha se konkurenca.

Të cilët luajnë me arsenale të lira që kryejnë funksionë të rëndësishme por me të dhëna më të limituara.

Një sistem raketor nuk është një mall që shitet, por një arsenal që nuk mund të funksionojë pa supervizimin pandërprerë të asistencës amerikane. Fjala më e fundit e teknologjisë së aeroplanëve luftarakë, gjuatësit F35, një nga xhevahiret e Lockheed Martin, i kanë disa ushtri aleate të SHBA. Duke nisur nga Izraeli, aleatët e NATO-s: Kanadaja, Gjermania, Italia, Britania e Madhe. Në kulmin e përplasjes me Trump sapo mori mandatin e dytë, mediat europiane shkruanin se çipi bazë që komandon F35 menaxhohet në një qark të mbyllur nga amerikanët. Kjo nuk është aspak gjë e re, pasi këto arsenale ushtarake strategjike, janë një qark i mbyllur.

Siç janë marrëveshjet për raketat anti-tunk Javelin, apo marrëveshjet për bazën e Kuçovës si dhe portin ushtarak të NATO-s në Durrës. Të cilët janë pjesë e një protokolli shumë më të komplikuar se një shitblerje.

Amerikanët, si aleatët më të rëndësishëm që ndikuan fort për hyrjen e Shqipërisë në NATO, kanë dashur që të përfshihen që herët në marrëveshjet ushtarake.

Pas anëtarësimit në NATO, Shqipëria kishte si detyrim që ta niste këtë angazhim me modernizimin e një flote ajrore logjistike e luftarake për njësitë e përbashkëta në distanca të shkurtëra. Që do të thotë se i duhej të blinte një flotë të vogël helikopterësh në linjë me standardet e NATO-s për tí përdorur në operacione të përbashkëta të Aleancës.

Në qeveri, ishte Sali Berisha, i cili mori të gjithë përfitimin që i dha qënia në krye kur Shqipëria u anëtarësua në NATO. Mandati i dytë në qeveri ishte direkt frut i atij vendimi.

Kuota e Shqipërisë ishte e vogël, e nuk krahasohet me buxhetet që vende të pasura hedhin në ankandet e rëndësishme të gjigandëve të industrisë ushtarake globale.

Bëhej fjalë për vetëm 78 milionë euro, por duhet thënë se interesimi nuk ishte aspak i vogël. Në Tiranë erdhi një xhiro jo e vogël e lobeve të mëdha të industrive botërore, të interesuara për të hyrë në garën për t’i dhënë anëtarit më të ri të NATO-s katër helikopterë.

Këto “gara” janë të rëndësishme, pasi në lojë përveç detashmentit të industrisë ushtarake hyjnë edhe politikanë të nivelit të lartë e lobistë në negociatat përkatëse.

Në Tiranë erdhën amerikanë, të shoqëruar me senatorë e eksponentë të rëndësishëm, erdhën italianët, që gjithashtu janë në krye të ekselencës së industrisë ushtarake me Augusta-t e famshëm, si dhe francezët me Cougar-ët, pjesë e konsorciumit Airbus, që është një joint venture franko-gjerman, që do të thotë se në lojë ishte edhe lokomotiva ekonomike e europës.

Sali Berisha zgjodhi që inagurimin e investimeve të mëdha ta bënte me Francën. Duke e argumentuar se është një lobim për shpejtimin e integrimit të vendit në BE, pasi në atë kohë Franca kishte Presidencën europiane. Në realitet, ajo marrëveshje nuk ndikoi fare në një shpejtim të procesit.

Siç dhe ndodh shpesh në kësi rastesh, e gjitha ishte pjesë e lobimeve dhe influencës së rëndësishme politike.

U tha atëherë se blerja në Francë ndodhi si pasojë e ndërmjetësimit të një personazhi shumë të fuqishëm në Europë, të cilin Sali Berisha e ka pasur që në fillim të ngjitjes në pushtet, por edhe tani, një nga asat e rëndësishëm të lobimit të tij në qarqet e larta politike.

Bëhet fjalë për Jean-Paul Carteron, themeluesin dhe kreun e Forumitt ë Crans Montana, një personazh zvicerano-francez me lidhje shumë të rëndësishme politike dhe industriale. Me të cilin Berisha ka pasur deal-e që në fillimin e ngjitjes në pushtet, duke nisur nga negocimi i famshëm i borxhit të jashtëm që më pas prodhoi Skandalin “Arsidi”.

Për të ardhur tek marrëveshja e sotme me SHBA. Demonstrimi politik i PD-së dhe opozitës kundër saj, apo për ta obstrukruktuar atë, parë thjesht është një vetëvrasje politike. Pasi shkakton probleme të kota me amerikanët, sidomos në përpjekjet e Berishës për të lobuar zbutjen e sanksioneve.

Kjo marrveshje, në logjikën ekonomike dhe financiare për Pentagonin apo edhe gjigandët e industrisë ushtarake, është një “kruajtëse dhëmbësh” para kontratave qindar miliardash apo edhe trilionësh që firmosen me shtete të mëdha e të pasura si vendet arabe të Lindjes së Mesme.

Sa për shembull, SHBA jep çdo vit 1.3 miliardë USD ndihmë ushtarake për Egjiptin, i cili edhe pse blen vazhdimisht arsenale amerikane, ende nuk e ka zëvendësuar krejt armatimin sovjetik, prej të cilit krijoi një qark të mbyllur nga koha e Naserit e deri pas firmosjes së marrëveshjes së Camp Davit në 1978-n.

Po atëherë përse gjithë ky sulm kaq kamikaze politik i PD-së e partive të vogla të opozitës për paktin ushtarak me SHBA, kur ka shumë materiale e kauza për të bërë betejë politike me Edi Ramën?

Sado ta shikosh, nuk ka asnjë arsye tjetër veçse kërkimi i një “shkrepëse” të re për të ndezur Revolucionin e Tetorit, me një fjalë Flaningo Second Episode.

Një municion politik, sipas të gjitha gjasave për të majtët amerikanë për të sulmuar Donald trump në fushatën e mesmandatit për Kongres.

E në këmbim sjell në Tiranë “bombarduesit strategjikë” CNN, Reuters, Polico etj etj, që të mbushin hapësirën e vjeshtës. Po duket se si gjithnjë, daci njëherë bie në kos…