A mund të sjellë dritë “protesta në errësirë”?

Kohët e fundit pyetur në heshtje: A të ngazëllen një protestë në errësirë? Nën frikën e natës, nuk  jam përgjigjur, po kam sjellë në kujesë përjetimet e mia. Protestat më të mëdha në Amerikë dhe qytetin ku jetoj janë bërë dhe bëhen “nën dritën e Diellit”. Në Minneapolis, është bërë protesta që nuk harrohet kundër “pushtimit federal”, siç u cilësua këtu ardhja e policisë federale ICE. Ajo ndodhi pikërisht në mes të ditës dhe në temperaturën minus 20 gradë Celsius.

Gati 6 vjet më parë po në këtë qytet, shpërtheu protesta më e dhunshme në historinë e këtueshme, nxitur nga vdekja në polici e një qytetari me ngjyrë. Kjo protestë, gjatë ditës, ishte e fuqishme dhe me zë të lartë, por natën përfundoi në dhunë, flakë që shkrumbuan edhe stacionin lokal të policisë (që ende është gërmadhë edhe sot). Shkurt, sipas mendimit tim, duke respektuar shpirtin e protestës, çdo protestë që fillon natën dhe përfundon po natën, pa pritur agimin e diellit, të kujton shprehjen shqiptare “ujku mjegull do”. A thua nxitohem me këtë?…

Vetë Shqipëria ka kujtesën e saj. Protesta më e fuqishme dhe më e dhunshme në tranzicionin tonë, ndodhi në mes të ditës, dhe po në mes të ditës u ekzekutuan 4 demonstrues. Edhe në qytetin ku jetoj, policia federale asgjësoi në mes të ditës dy qytetarë amerikanë. Pra nuk ka një “model proteste”, por një e vërtetë duhet thënë: Protesta ditën, të ngjall shpresë, të bën të shohësh fytyrën e vërtetë të qytetarit që proteston kundër qeverisë së vet. Pra, sipas mendimit tim, një protestë në mes të ditës dhe nën dritën e diellit, të ngjall shpresë, nxit guximin e qëndresën, sepse edhe fytyrat që protestojnë kthehen në dëshmi e dritë që të thërret të bashkohesh.Madje mund të themi nën dritën e diellit, shihet edhe më mirë fytyra e shtetit  dhe policisë së tij.

Kush ka frikë në Tiranë nga protestat në mes të ditës? A mund ta dijë kush pse?

Pyes dhe kujtoj protestat e studentëve në ish–ILB,(sot UBT), 36 vite të shkuara, dhegjithë Shqipërinë e atëhershme. Të gjitha ishin në mes të ditës. Në mes “të ditës me diell”, guximi qytetar vrau frikën, e cila ato vite, ishte frikë, jo fjalë.

Shkurt protesta në mes të ditës, të bën të besosh tek drita që shpresohet. Ndryshe, nata mbetet natë e errët dhe njeriu “mblidhet tek shtëpia”…