Kur protesta “mbaron”…

Një lumë njerëzisht derdhet në rrugën që të çon drejt Arenës. Nëse mendon se duke parë thjesht protestën në bulevard ke kuptuar gjithçka, gabohesh. Pamja më interesante fillon pikërisht atëherë kur regjia televizive fik kamerat.

Atëherë rrugët pushtohen nga mijëra të rinj që marshojnë me një ritëm tjetër, duke ftuar këdo që u del para të bashkohet.

Kjo protestë është më e madhe se ajo që transmetohet live, më impresionuese se sloganet/memet dhe shumë më rinore nga ç’duket përmes ekranit të celularit/tv.

“Çohuni nga kafet!” – dëgjohet thirrja që çan zhurmën e lokaleve rreth Arenes.

Për ata që bëjnë llogaritë me vapën e qershorit, me netët e kampionatit botëror, me plazhin, me lodhjen e protestuesve apo me manovrat e zakonshme të politikës së ditës, ndoshta ka ardhur koha të shohin një tjetër ekuacion.

Po sikur kjo histori të mos ketë fare të bëjë me skenarët e vjetër? Po sikur të jetë thjesht shenja e një brezi që, më në fund, vendosi të çohet nga kafja?