A do të jetë Tajvani, Hormuzi i së ardhmes?

E gjithë bota po e studion luftën në Iran për të nxjerrë mësime strategjike afatgjata, dhe Kina sigurisht që po. Cilat janë përfundimet e mundshme që Kina po nxjerr me ngurrim, duke pasur parasysh se lufta nuk ka mbaruar ende?, shkruan corriere.it.

Njëri prej tyre ndoshta u duk nga një sinjal i vogël simbolik, kur viti 2027 është sinjalizuar prej kohësh si viti në të cilin duhet të arrihet ribashkimi me Tajvanin, u zhduk nga disa dokumente propagande kineze.

Kjo datë nuk ka pasur kurrë një kuptim aq bindës sa i është atribuar ndonjëherë. Megjithatë, mund të jetë një sinjal se, përballë shfaqjes së efikasitetit dhe fuqisë së Pentagonit në Gjirin Persik, Kina nuk ndihet ende gati për të pushtuar Tajvanin.

Sidomos pasi Xi Jinping ka vite që po i pret kokat forcave të tij të armatosura në vend, duke spastruar gjeneralë jopopullorë ose të pabesueshëm.

Por ekziston një mësim tjetër i një natyre të ndryshme që strategët kinezë ndoshta po e nxjerrin nga lufta në Iran, dhe ka të bëjë me Hormuzin.

Bëhet fjalë për rolin strategjik që bllokimi i një ngushtice ka luajtur gjatë gjithë historisë që nga koha e Thukididit, Dardanelet midis Detit të Zi dhe Mesdheut, Bab el Mandeb, ngushtica tjetër strategjike që Huthit po kërcënojnë ta bllokojnë në Detin e Kuq.

Çfarë përfundimi mund të nxjerrë Kina nga kjo? Se do të tërhiqej drejt një strategjie që nuk është rreptësisht ushtarake apo luftarake, për ta mbytur Tajvanin dhe për ta bërë atë të nënshtruar sundimit të saj?

Le të imagjinojmë – dhe ky është një skenar që disa ekspertë e kanë zhvilluar javët e fundit – që Kina të deklaronte se meqenëse Tajvani është pjesë e territorit të saj, kjo ka qenë doktrina zyrtare e Pekinit që nga viti 1949, që tani e tutje, të gjitha anijet që hyjnë ose dalin nga Tajvani, pra për të importuar energji thelbësore në atë ishull ose për të eksportuar mikroçipa gjysmëpërçues thelbësorë për ne, për industrinë tonë, të gjitha këto anije do t’i nënshtroheshin inspektimit doganor nga Marina dhe Roja Bregdetare Kineze dhe ndoshta edhe pagesës së detyrimeve doganore.

Kjo masë e thjeshtë, e cila do të paraqitej si një masë administrative dhe jo si një agresion ushtarak, mund ta nënshtronte Tajvanin ndaj shantazhit fatal dhe ta vinte pjesën tjetër të botës, Perëndimin, përballë perspektivës së një krize edhe më serioze – mungesës së gjysmëpërçuesve, edhe më serioze se kjo krizë nafte që po përjetojmë mbi Hormuzin.  /os/