Dashuria për natyrën dhe bletët mbetet motivimi kryesor përtej çdo përfitimi ekonomik

Mes zhurmës së mijëra bletëve dhe aromës së luleve, Behexhet Ruda nis çdo ditë të njëjtin ritual që e shoqëron prej më shumë se 43 vitesh. Në fshatin Shushicë të Elbasanit, 66-vjeçari kujdeset për kosheret me të njëjtin përkushtim që lindi në fëmijëri, kur ndiqte të atin pranë bletëve. Për të, bletaria është më shumë se një zanat apo burim të ardhurash, është një mënyrë jetese.

“Unë merrem me bletët që nga viti 1983. Nga të lindi pasioni dhe nga e ke trashëguar? Pasionin… unë kam lindur me bletët në shtëpi. Babai im, unë isha bile 4-5 vjeç, 6 vjeç, i veja afër. Ai thoshte: ‘Largohu se të hanë’. Unë kisha qejf, kisha pasion. Babai u sëmur pastaj, ka vdekur shumë i ri. Edhe unë kisha dëshirë ta vazhdoja pasionin. Ta vazhdoja, por nuk kisha mundësi, se ta bleja atëherë kushtonte shumë shtrenjtë një koshere blete, 300 mijë lekë. Të ardhurat tona ishin 80 lekë për ditë pune… I kam pasion më shumë sesa fitim”, tha Behexhet Ruda, bletërritës.

Për Rudën, vlera e këtij profesioni nuk matet me sasinë e mjaltit të prodhuar, por me kënaqësinë që i jep puna me bletët dhe natyra që i ushqen ato. Ai thotë se çdo ditë mes koshereve është një përvojë që e mban të lidhur me pasionin e tij.

“Shiko, është si një person që ikën, kap peshk çdo ditë, edhe në darkë peshkun nuk e ha vetë, e ka qejf. Edhe unë nuk kam pasion të ngrënit e mjaltit, unë kam pasion bletën më shumë, natyrën… Unë kënaqem kur bie shiu, kur çelin lulet që bleta kullot”, shtoi Ruda.

Megjithatë, bletaria nuk është pa sfida. Sipas tij, kërcënimi më serioz për kosheret nuk janë temperaturat e larta, por varroatoza, një sëmundje që mund të përhapet me shpejtësi nëse nuk luftohet në mënyrë të koordinuar nga të gjithë bletërritësit.

“Temperatura është negative, por jo fatale. Më fatale në bletari është një sëmundje që quhet varroatoza. Edhe kjo është fatale, për shkak se nuk luftohet njëkohësisht. Bletarët e gjithë fshatit, për shembull, ta luftojnë njëherësh. Në rast se e bën ti, s’e bën një tjetër, ajo shpërndahet. Nuk e bën tjetri dhe infeksioni te lulet, se ajo shkarkohet te lulet, ngjitet pas bletës dhe vjen këtu”, u shpreh ai.

Edhe pse vështirësitë janë shtuar ndër vite, Behexhet Ruda thotë se nuk ka bërë kurrë kompromis me cilësinë. Mjalti i prodhuar në kosheret e tij ka mbërritur edhe jashtë Shqipërisë, ndërsa ai beson se prodhimi natyral është arsyeja kryesore pse mjalti shqiptar vazhdon të vlerësohet në tregjet e huaja.

“Po, kam çuar edhe jashtë. Kam çuar në Greqi… Në Greqi prodhohet mjaltë sa të duash, por ata kërkojnë edhe prej këtu. Ose në Itali, ose në Gjermani ka çuar tjetri mjaltin. Vetëm për shkak se është bio dhe nuk ka hile? Po, sigurisht, se po të ishte për hile, unë mund t’i bëja për dy vjet, mund t’i bëja 200 koshere. Për dy vjet, jo më shumë”, tha bletërritësi.

Ndërsa zhurma e bletëve mbush oborrin e tij, Behexhet Ruda mbetet i bindur se e ardhmja e bletarisë varet nga përkushtimi i atyre që e shohin këtë zanat si një mision, jo thjesht si një burim të ardhurash.