Kjo ishte përgjigjja e Evropës ndaj Putinit

Kjo ishte një përpjekje klasike për të përçarë aleancën perëndimore. Takimi i së hënës në Shtëpinë e Bardhë ishte përgjigjja e Evropës.

U ndje jehona historike dhe prekëse të tubimeve të mëdha aleate që i dhanë fund Luftës së Dytë Botërore.

Udhëheqësit evropianë lanë gjithçka për të nxituar në Uashington, sepse ishin të alarmuar nga ajo që ndodhi në Alaska, gjë që përforcoi dyshimet e tyre në lidhje me qëndrueshmërinë e një presidenti amerikan, i cili e ka qortuar shpesh NATO-n.

Por kjo ishte mënyra se si supozohet të funksionojë Perëndimi.

Çdo udhëheqës evropian të cilit Trump i kërkoi të fliste trajtoi një çështje të veçantë. Presidenti francez Emmanuel Macron tha se samiti trepalësh i propozuar nga Trump me Putinin dhe Zelenskyn duhet të ketë një vend të katërt – për Evropën. Kancelari gjerman Friedrich Merz nxiti armëpushimin që Putini e ka refuzuar, me pëlqimin e Trump. Kryeministri britanik Keir Starmer ngriti rëndësinë e garancive të sigurisë për Ukrainën, të modeluara sipas klauzolës së mbrojtjes së ndërsjellë të NATO-s.

Ishte një shfaqje e jashtëzakonshme uniteti nga udhëheqës që përfshinin spektrin ideologjik, nga centristët liberalë si Macron deri te kryeministrja populiste konservatore italiane Giorgia Meloni. Britania e braktisur nga BE-ja qëndroi e vendosur me partnerët e saj përtej ujit. Miqtë e Trump ishin thellësisht të përgatitur dhe shfaqën sinergji që një bllok i larmishëm pothuajse kurrë nuk e arrin.

Miqtë e Trump thanë se ai kishte shkuar më larg se kushdo me përpjekjet e tij për paqe. Ata po përpiqeshin të ndërtonin një arsyetim politik dhe madje emocional që një president i lakueshëm të qëndronte i angazhuar në planin afatgjatë për një paqe vërtet të drejtë, në vend të asaj që dëshiron Putini.

Asnjë nga këto nuk do të kapërcejë shumë dallime në dukje të papajtueshme midis Rusisë dhe Ukrainës.

Por mund të jeni të sigurt se Putini po shikonte.