Kur partia vdes edhe prej teje!

Sa më afër qendrës së tavolinës dhe kryetarit, aq më pak vënë re drejtuesit se sallat e mbledhjeve të partisë mbushen me njerëz, shenja kryesore dalluese e të cilëve është pamundësia (kursesi paaftësia) për të peshuar idetë. Me burra e gra, mendimi i të cilëve rrotullohet vetëm rreth sigurimit të një vendi në “klubin e të besuarve të kryetarit”. Njerëz të pushtuar nga emocionet, ku emocioni dominues është frika. Njerëz “të braktisur” njëherë e mirë nga instikti i rebelimit, i cili është themeli i ndërgjegjes së njeriut, burimi i humanizmit të tij dhe mjeti i evolucionit të tij. Ata pranojnë pa asnjë hezitim që brenda partisë marrëdhëniet njerëzore të bëhen transaksionale, ku besnikëria është monedhë, edhe mospajtimi rreziku më i madh.

Vetëm kur ulen në fund të sallës dhe shkarkohen nga pozicionet drejtuese si “Zhukovi në ajër”, drejtuesit e lartë të partisë bëhen të vëmendshëm për “humbjen e shpirtit”, braktisjen e meritokracisë apo ekzistencën e frikës. Por përpjekja për ta ringjallur debatin përmes bisedës së ndershme brenda organizatës përjetohet si agresion, sepse tanimë e vërteta aty brenda barazohet me kërcënimin.

Pak janë fajtorë, por të gjithë janë përgjegjës. Të gjithë janë përgjegjës që takimet e destinuara për të diskutuar problemet u transformuan në heshtje, si shfaqje harmonie; që kritikat mbi mënyrën sesi gjeni libra a kursantë Harvardi, katapuktoheshin në majat e drejtimit të partisë pa qenë asnjë ditë në parti, lexoheshin si zili e çmimë ndaj suksesit. Janë përgjegjës për fjalimet me fraza rrethore që tingëllonin të menduara, por që nuk thonin asgjë fare; për fjalët që zgjidheshin jo për të komunikuar, por për të kontrolluar interpretimin.

E pra, të gjithë janë përgjegjës që partia nuk ka më asnjë mekanizëm balance, ku kontributi politik që u jepte antarëve të qeverisë ose forumeve drejtuese të partisë një lloj autoriteti apo autonomie në mendim nga Kryetari nuk ekziston më. Kontributi politik është zëvendësuar nga gatishmëria për të marrë përgjegjësi pa pasur autoritet politik, si forma më e përhapur e skllavërisë moderne.

Kur ulesh në fund të sallës, këmbët të prekin tokën, sytë e ndërgjegjes dhe mendjes hapen, edhe shikon qartë se nuk je më pjesë e një organizimi vullnetar politik, por e një turme pa pikëpamje thelbësore, e cila është shtylla kurrizore e autokracisë.

Aty e kupton: partia ka vdekur, edhe prej teje…