Lamtumirë Namir Lapardhaja! Ndahet papritur nga jeta redaktori i gazetës Tema

Gazetari dhe analisti i njohur Namir Lapardhaja është ndarë papritur nga jeta, duke lënë pas një kontribut të spikatur në median shqiptare dhe debatin publik.

Dyshohet se shkak i vdekjes ka qenë një arrest kardiak në gjumë.

Lapardhaja u shqua për analizat e tij të drejtpërdrejta dhe kritike mbi zhvillimet politike në vend, duke qenë një zë aktiv në hapësirën publike. Së fundmi, ai puonte si redaktor politik i gazetës Tema.

Ka disa njerëz që i njohim pa i takuar kurrë. Nuk u kemi shtrënguar dorën, nuk kemi pirë kafe me ta, nuk kemi shkëmbyer asnjë fjalë të drejtpërdrejtë. Dhe megjithatë, në një mënyrë të çuditshme, ata bëhen pjesë e përditshmërisë sonë. Një zë që e presim. Një mendim që e kërkojmë. Një qasje që na jep qetësi në një realitet gjithnjë e më të zhurmshëm.

Kështu ishte edhe për ne lajmi për ndarjen nga jeta të gazetarit Namir Lapardhaja.

Nuk e kemi njohur personalisht. Nuk kemi kujtime të përbashkëta me të. Por e kemi njohur në mënyrën më të sinqertë që mund të njohësh një gazetar: përmes shkrimeve të tij. Dhe kjo, në një kohë si kjo, nuk është pak. Përkundrazi, është shumë.

Sepse sot, më shumë se kurrë, fjala është bërë e lirë, por jo gjithmonë e ndershme. Mendimi është bërë i bollshëm, por rrallë i thellë. Analiza është kthyer shpesh në zhurmë, në pozicionim, në interes. Në këtë kakofoni, zëri i tij vinte ndryshe.

I qetë.
I matur.
I menduar.

Nuk kishte nevojë të bërtiste për t’u dëgjuar. Nuk kishte nevojë të provokonte për të qenë i rëndësishëm. Kishte atë që mungon më shumë: peshën e mendimit. Një gjykim të thellë që nuk kërkonte duartrokitje, por reflektim.

Dhe pikërisht këtu lind ajo ndjesia e çuditshme e afërsisë. Sepse kur lexon dikë që mendon me integritet, që shkruan pa ngut, që analizon pa mllef, krijon një marrëdhënie të heshtur. Një besim të padukshëm. Një respekt që rritet pa u vënë re.

Si mund të na dhembë humbja e një njeriu që nuk e kemi takuar kurrë?

Sepse, në një farë mënyre, e kemi takuar.

E kemi takuar në çdo tekst që na ka bërë të ndalemi. Në çdo fjali që nuk na ka imponuar mendimin, por na ka hapur atë. Në çdo analizë që nuk na ka lodhur, por na ka qartësuar.

Ka gazetarë që informojnë.
Ka të tjerë që ndikojnë.
Dhe ka disa, shumë pak, që formojnë një mënyrë të të menduarit.

Namir Lapardhaja, për ata që e kanë lexuar me vëmendje, i përkiste kësaj kategorie të fundit.

Humbja e tij nuk është vetëm një lajm. Është një boshllëk në një hapësirë që tashmë është e varfër. Sepse nuk humbet vetëm një njeri, humbet një ton, një standard, një mënyrë për të parë dhe për të thënë gjërat pa zhurmë, por me peshë.

Në fund, ndoshta kjo është trashëgimia më e madhe që mund të lërë një gazetar: të bëhet i afërt përmes fjalës. Të krijojë një lidhje pa prezencë fizike. Të lërë pas një ndjenjë mungese tek njerëz që nuk e kanë njohur kurrë.

Dhe kjo nuk është pak.

Është, në fakt, shumë.

Lajmi për ndarjen e tij nga jeta ka shkaktuar tronditje te të gjithë, të cilët kanë vlerësuar atë për profesionalizmin dhe integritetin.

24-ore.com shpreh ngushëllimet më të sinqerta për familjen e kolegut tonë.