Prek Cali, udhëheqësi i malësorëve të Kelmendit dhe Martiri i Demokracisë

Më 29 korrik 1878, në Malin e Jushit në Shkodër, lindi Prek Cali, veprimtar i lëvizjes kombëtare shqiptare dhe udhëheqës i malësorëve të Kelmendit.

Ai u dallua në luftërat kundër Perandorisë Osmane gjatë viteve 1908–1912 dhe në vitin 1914 mbështeti forcat që përkrahnin qeverinë e Princ Vidit. Një rol të rëndësishëm luajti edhe në Luftën e Koplikut më 1920, ku mori pjesë në përpjekjet e forcave shqiptare për zmbrapsjen e trupave pushtuese.

Gjatë Revolucionit të Qershorit të vitit 1924, Prek Cali mbështeti Fan Nolin. Si udhëheqës i luftëtarëve të Kelmendit, hyri në Tiranë më 11 qershor për të ndihmuar forcat e Nolit të merrnin kontrollin e qytetit. Pas rikthimit të Ahmet Zogut në pushtet, si kundërshtar politik i tij, Prek Cali u internua për tre vjet në Gjirokastër.

Pas shpalljes së monarkisë në vitin 1928, Ahmet Zogu synoi të forconte kontrollin e shtetit në zonat kufitare të veriut. Duke vlerësuar rëndësinë strategjike të Kelmendit, si dhe përvojën ushtarake e autoritetin e Prek Calit në atë zonë, ai e rehabilitoi, e gradoi kapiten dhe e ngarkoi me ruajtjen e kufijve të Kelmendit.

Në janar të vitit 1945, Prek Cali organizoi Kuvendin e Brojës, i cili synonte bashkërendimin e rezistencës antikomuniste. Ai udhëhoqi edhe Kryengritjen e Kelmendit më 12–13 janar 1945. Pas dështimit të saj, u arrestua nga forcat komuniste, u gjykua dhe u pushkatua më 25 mars 1945 në Shkodër.

Më 25 qershor 1993, Presidenti i Republikës i akordoi medaljen “Martir i Demokracisë”.