Një moment kritik për komandot amerikanë dhe një Trump më i guximshëm se kurrë

Presidenti Trump e përshkroi operacionin për kapjen e presidentit të Venezuelës, Nicolás Maduro, si një “demonstrim të ekzekutuar në mënyrë të përsosur” të fuqisë ushtarake amerikane.

Por rrëfimi i zotit Trump për bastisjen e guximshme la jashtë detaje kyçe që tregonin rreziqet me të cilat u përballën trupat amerikane ndërsa i afroheshin kompleksit të fortifikuar të zotit Maduro dhe sa pranë ishte ky operacion me rrezik të lartë që të përfundonte keq.

Në orët e para të mëngjesit të së shtunës, helikopterë të Ushtrisë Amerikane fluturuan rreth 30 metra mbi det dhe më pas mbi Karakas, kryeqytetin e Venezuelës, duke u vërsulur drejt objektivit të tyre. Rruga e tyre e fshehtë ishte pastruar nga një sulm kibernetik amerikan që e la qytetin në errësirë, si dhe nga avionë luftarakë amerikanë që shmangnin radarët dhe godisnin mbrojtjen ajrore të ndërtuar nga Rusia.

Fillimisht, helikopterët që transportonin dhjetëra komando të forcës elitare Delta fluturuan pa u diktuar.

Por, teksa iu afruan strehës së zotit Maduro, avionët ranë nën zjarr dhe u kundërpërgjigjën. Helikopteri i parë i sulmit, një MH-47 Chinook gjigant me dy rotorë, u godit, por mbeti i fluturueshëm. Udhëheqësi i fluturimit, i cili kishte planifikuar edhe misionin dhe po pilotonte Chinook-un, u qëllua tri herë në këmbë, sipas zyrtarëve aktualë dhe të mëparshëm amerikanë që folën në kushte anonimiteti për çështje të ndjeshme.

Ndërsa helikopteri i dëmtuar përpiqej të qëndronte në ajër dhe të sillte trupat në objektiv, suksesi i gjithë operacionit – të quajtur “Absolute Resolve”, ku u përfshinë më shumë se 150 avionë të nisur nga 20 baza tokësore dhe detare në rajon – varej në një fije floku.

Në mandatin e tij të dytë, zoti Trump është bërë më i sigurt në dërgimin e ushtrisë në misione me rrezik të lartë për të arritur objektiva komplekse të politikës së jashtme. I pyetur se çfarë do të bënte nëse Delcy Rodríguez, udhëheqësja e përkohshme e Venezuelës, do t’u rezistonte direktivave të administratës së tij, zoti Trump kërcënoi me një tjetër bastisje.

“Ajo do të përballet me një situatë ndoshta edhe më të keqe se Maduro,” u tha ai gazetarëve këtë javë në bordin e Air Force One.

Por vargu i sukseseve ushtarake të zotit Trump në vende si Irani, Siria dhe tani Venezuela, së bashku me prirjen e tij për të marrë rreziqe të mëdha që nga ditët e para të karrierës në pasuri të paluajtshme dhe falimentimet e shumta, kanë errësuar anët negative të përdorimit të forcës në mënyrën që gjithnjë e më shumë po e përcakton politikën e tij të jashtme.

“Je duke ecur mbi një tel shumë të hollë dhe rreziku i dështimit është i madh,” tha Seth G. Jones, ekspert i lartë i sigurisë kombëtare në Qendrën për Studime Strategjike dhe Ndërkombëtare. “Ndonjëherë ka faktorë jashtë kontrollit tënd.”

Rreziqet e një përfundimi potencialisht katastrofik ishin veçanërisht të dukshme në Venezuelë, teksa pilotët e Chinook-ut të dëmtuar – njëri prej tyre i plagosur rëndë – luftonin për të përfunduar misionin.

A do të përshtateshin dhe do të triumfonin këta operatorë të Regjimentit elitar të Aviacionit të Operacioneve Speciale të 160-të, ashtu siç bënë anëtarët e SEAL Team 6 gjatë bastisjes për kapjen e Osama bin Ladenit në Pakistan në vitin 2011, pasi një nga helikopterët u përplas me një mur?

Apo Chinook-u do të binte në një qytet armiqësor dhe do të bëhej një jehonë vdekjeprurëse e Black Hawk-ut që u rrëzua në Mogadishu në vitin 1993, duke ndezur një betejë ku u vranë 18 ushtarë amerikanë dhe u plagosën 73 të tjerë?

“Dështimi i një komponenti të vetëm të kësaj makinerie të lubrifikuar mirë do ta kishte vënë në rrezik gjithë misionin,” tha gjenerali Dan Caine, kryetar i Shefave të Shtabit të Përbashkët, vetëm disa orë pas përfundimit të misionit.

Chinook-u nuk u rrëzua. Udhëheqësi i fluturimit, me ndihmën e bashkëpilotit, realizoi uljen, shkarkoi komandot dhe e drejtoi avionin përsëri drejt anijes luftarake Iwo Jima në brigjet e Venezuelës, ndërsa ekipet e kërkim-shpëtimit qëndronin gati.

Deri në orën 2:01 të mëngjesit në Karakas, më shumë se 80 komando kishin dalë nga helikopterët. Pas një përplasjeje të ashpër me truprojat kubane të zotit Maduro, ushtarët shpërthyen derën që çonte në dhomën e tij të gjumit, ku e kapën atë dhe bashkëshorten e tij teksa përpiqeshin të arratiseshin në një dhomë të përforcuar me çelik.

Një valë e re helikopterësh i largoi komandot dhe të burgosurit nga kompleksi, duke u përballur me zjarr armiqësor. Deri në orën 4:29, avionët ishin kthyer mbi det dhe më pas i dorëzuan të kapurit autoriteteve në bordin e Iwo Jima-s.

Udhëheqësi i fluturimit, identiteti i të cilit nuk është bërë publik për arsye sigurie, pësoi plagë serioze, por po rikuperohet në një spital në Teksas, së bashku me një ushtar tjetër. Pesë të tjerë u trajtuan dhe u liruan.

Sipas zyrtarëve venezuelianë dhe kubanë, misioni rezultoi në vdekjen e rreth 40 venezuelianëve dhe 32 kubanëve që ruanin zotin Maduro.

“Ky ishte një nga demonstrimet më tronditëse, efektive dhe të fuqishme të fuqisë ushtarake amerikane në histori,” deklaroi zoti Trump.

Sekretari i Mbrojtjes, Pete Hegseth, pranoi rreziqet: “Ishte një bastisje e kontestuar, edhe me gjithë sofistikimin që u përdor. Nuk u qetësuam derisa pamë helikopterët duke u larguar.”

Në konferencën për shtyp, zoti Trump renditi sukseset e fundit ushtarake, por nuk përmendi vdekjen e komandosit William Ryan Owens në Jemen në vitin 2017.

Në fund, ekspertët paralajmërojnë se edhe operacionet më të përgatitura mbeten të mbushura me pasiguri.

“Që në momentin kur një ushtar amerikan vritet ose kapet, gjithçka ndryshon politikisht,” tha Elliot Ackerman. “Është tepër e rrezikshme të ndërtosh një politikë të jashtme mbi këto lloj operacionesh. Nuk mund të hedhësh gjithmonë zaret dhe të presësh të fitosh.”