Pse Shqipërinë e sotme duhet ta marrësh me të qeshur

Dje ishte përvjetori i krijimit të “Shoqatës për Mbrojtjen e Shtazëve”, një nismë e disa shqiptarëve eksentrikë të viteve 30-te, së bashku me disa oficerë britanikë që shërbenin në Xhandarmërinë e Zogut. Historia e kësaj nisme, e lënë në harresë, është shumë interesante dhe sapo u ula ta shkruaj.

Por ndërsa po rendisja materialet, më del lajmi i disa djemve që protestonin në Qafë-Thanë, sepse burokratët e Komitetit Olimpik Shqiptar, (institucion për të cilin kisha kohë pa dëgjuar ndonjë bëmë në sport) kishin bllokuar kalimin e pëllumbave që këta djem i rrisnin dhe i stërvitnin me pasion për gara ndërkombëtare. Se ç’punë ka KOKSH-i me pëllumbat e dynjasë, kjo është histori më vete.

Gjithsesi, unë u ula të shkruaj historinë e “Shoqatës së Shtazëve”.

Por sapo hapa kompjuterin, më doli postimi i Ministrisë së Kulturës, Turizmit dhe Sportit: “Rregullime në Amantia”. Dhe ngjitur me germimet valëvitej Flamuri Kombëtar… i kujt?

Sepse Republika e Shqipërisë nuk ka flamur të atij soji. Flamuri që përdor Ministria nuk është Flamuri Kombëtar i Republikës, por një allasoj i bërë në Kinë.

Dikur, së bashku me deputetin Saimir Tahiri, bëmë një fushatë të fortë në media kundër kësaj cope bezeje të kuqe që me tender, sigurisht, Qeveria e Berishës II, kishte porositur në Kinë. Ky flamur, që tundej nëpër institucione dhe në Presidencë, ishte turpi i Republikës dhe i Parlamentit. Por koha kaloi dhe bezeja e kuqe doli nga qarkullimi.

Mirëpo jo. Ministria e Kulturës, Turizmit dhe Sportit jo me larg se sot vazhdon ta mbajë këtë beze të kuqe si simbol të Republikës sonë.

Prandaj, të dashur miq, sot nuk mund të lexoni historinë e bukur të “Shoqatës së Shtazëve” të periudhës së Zogut, sepse nuk të lë Ministria e Kulturës, Turizmit dhe Sportit qe per turpin e saj ende valvit Flamurin e ngjyer vite me pare ne Kine.

Dhe ja ku mbërrijmë, pa dashur, te Shqipëria e sotme, një vend ku Komiteti Olimpik merret me pëllumba sportivë, ministritë valëvisin flamuj fallco, ndërsa historitë që vlejnë mbeten gjithmonë për nesër.