Puthja që ju shkatërroi planet ose si Robert Ndrenika rrëmbeu tapetin e kuq

Nga Alba Malltezi

I njëjti cunam do të ishte ngritur nëse një tjetër aktor apo aktore e madhe do të shkonte në gjyq dhe do të puthte apo do të përqafonte ta zëmë Ilir Metën, apo Sali Berishën, por Robert Ndrenika prishi planet. Sepse një aktor i madh bën pikërisht këtë: Rrëmben vëmendjen e tapetit të kuq pikërisht në kohën e duhur, në vendin e duhur, në momentin e duhur.

Mjeshtri i skenës na e dha një shuplakë të gjithëve që të kamufluar nën petkun e “ëndrrimtarëve të drejtësisë” nuk po bëjmë tjetër gjë veçse interpretimin më të shëmtuar që bënë të parët tanë në të tmerrshmet vite të pasluftës së Dytë Botërore: Etja e verbër për të ekzekutuar pa avokatë e pa gjyqe transparente ata që mendojmë se kanë gabuar; identifikimin e njeriut dhe poshtërimin e tij me gabimet që mendojmë se ka kryer. Por një njeri nuk është vetëm gabimi i tij. Një njeri, jashtë burgut dhe përtej gjykatës është dhe qënia që meriton të lihet në qetësinë njerëzore.

“Mbajeni dorën”! Ishte thirrja e dëshpëruar e aktorit në një prej roleve të tij më të fundit që na e dhuroi si një spektakël për t’u zgjuar, për t’i thirrur mendjes. “Mbajeni dorën” sepse këto gabime që po bëjmë i kemi bërë në të shkuarën: Po mohojmë njerëz, po fshehim procese, dokumente, fakte, po shfryjmë urrejtje për hatërmbetje të së shkuarës: Nuk më punësoi, nuk më foli, nuk më dha shtëpi, nuk më bëri rrugën, më prishi teatrin, nuk më pëlqen politikisht, më ofendoi, etj. etj. Por të gjitha këto nuk mjaftojnë për të linçuar askënd, të gjitha këto nuk justifikojnë etjen për “gjak” që shihet në sy politikanësh, në debate mediash, në ekzekutime social mediash dhe në etiketime veprimesh individësh të lirë në kohët më të lira që një shqiptar ka provuar.

Dhe pikërisht në këtë liri maksimale secili prej nesh duhet të vetëpërmbahet e t’i vendosë ai dhe vetëm ai vetes etikën dhe moralin që nuk duhet të cënojë askënd prej atyre që dretësisë iu janë dorëzuar.

I madhi Robert Ndrenika u bëri një prej shërbimeve më të vlefshme, jetësore disa shqiptarëve, të cilët ende shkojnë në grupe nëpër kafenera vetëm nga frika që të mos jenë ata të përfolurt e radhës. Por njëkohësisht, u bëri një shërbim të vlefshëm edhe artistëve shqiptarë, duke rrëmbyer tapetin e kuq të vëmendjes, të zotëruar në gjithë e gjithë këto vite prej politikanëve.