«4.48 Psychosis» mbërrin më në fund në Covent Garden: opera e Philip Venables mbi dramën e fundit të Sarah Kane trondit Londrën

Opera «4.48 Psychosis» e kompozitorit britanik Philip Venables, e ndërtuar mbi dramën e fundit të Sarah Kane, po shfaqet këto ditë në Linbury Theatre të Royal Opera House në Covent Garden të Londrës, ku do të vazhdojë deri më 25 tetor — dhe mbërritja e saj aty po përshkruhet si një kthim në shtëpi, siç njofton BroadwayWorld në recensën e sapopublikuar.

Kane nuk e pa kurrë veprën e saj në skenë: ajo e përfundoi atë në muajt para vetëvrasjes, në moshën 28-vjeçare, dhe drama u shfaq premierë në Royal Court në vitin 2000. Venables e ktheu tekstin në operën e tij të parë në vitin 2016, si pjesë e doktoraturës së tij, duke e shkurtuar por duke i ruajtur natyrën episodike e të copëzuar, me 24 seksionet që ndjekin njëra-tjetrën brenda mendjes së një pacienti me depresion klinik. Vetë titulli i referohet orës 4:48, çastit të ditës kur, sipas Kane, kthjelltësia i afrohej për pak.

Skena hapet pothuajse bosh — gjashtë karrige dhe një tavolinë, mes mureve të bardha ku shënon një orë — por gjithçka ndryshon kur videot e Pierre Martin e ndriçojnë atë me numra që zbresin me shpejtësi dhe me monologjet e projektuara pas gjashtë këngëtarëve: Veena Akama-Makia, Sophia Burgos, Hannah Edmunds, Marta Fontanals-Simmons, Jacquelyn Stucker dhe Lauren Young, nën skenografinë e Hannah Clark dhe regjinë e Ted Huffman.

Zgjidhja më goditëse, sipas recensës, është mënyra se si Venables i shënon dialogët mes pacientit dhe mjekut: me perkusion. Një baterist godet furishëm në të djathtë të skenës — ndonjëherë edhe me grushte — ndërsa përgjigja e mjekut vjen me goditje çekiçi mbi një tub metalik ose me zhurmën e një sharri mbi dru. Dirigjentja kanadeze Naomi Woo udhëheq ansamblin Chroma, të vendosur mbi skenë, në një partiturë që kërkon saktësi maksimale, dhe kritika e quan operën dhjetëvjeçare një «pasqyrë të shkëlqyer», me vetëm një vërejtje të vogël: akti final i afrohet ndoshta shumë jetës reale të autores.

Vepra është bashkëporositur nga Royal Opera House dhe Guildhall School of Music & Drama dhe iu desh një dekadë e plotë për të «ardhur në shtëpi» në Covent Garden, pasi ishte shfaqur dy herë në Lyric Hammersmith, si dhe në Shtetet e Bashkuara, Gjermani e Francë. Mbërritja e saj vjen edhe një vit pasi vetë drama u ringjall nga Royal Court për 25-vjetorin e premierës.