Katya Braithwaite: Vajza e re dhe e bukur e Gucci-t që preferon dyqanet e dorës së dytë ndaj arkivave

Në shikim të parë, Katya Braithwaite mund të duket si një fytyrë tjetër në prapaskenën e Javës së Modës. Megjithatë, në moshën 22 vjeç, kjo bukuroshe tipike franceze, serbo -britanike e ndan kohën e saj midis studimit të filozofisë në University College London, projekteve të stilimit për Gucci nën drejtimin e Demnës dhe një karriere modelimi që po fiton vrull me shpejtësi ndërsa emri i saj përhapet në të gjithë industrinë. Midis Londrës , Milanos dhe Nju Jorkut , e takuam në Paris , disa ditë pas kthimit të saj nga Kina dhe para një tjetër Jave të Modës së Lartë veçanërisht të ngjeshur. (Franglais është plotësisht e pranueshme.) Për Katya Braithwaite , referencat shtrihen përtej pasarelës dhe arkivave. Ato mbështeten në figura aq të larmishme sa Michel Foucault , sociologjia e Bourdieu-së dhe karikaturat e fëmijërisë së saj. Një fustan lateksi, geta të veshura si fustan, apo një uniformë mjekësore e gjetur në një dyqan amerikan të dorës së dytë bëhen objekte si eksperimentimi ashtu edhe reflektimi. Larg nga një grumbullim i panevojshëm i veshjeve spektakolare, gardëroba e saj është e rrënjosur në një qasje pothuajse antropologjike: të kuptuarit se çfarë zbulojnë veshjet për atë që i vesh dhe shoqërinë që i vëzhgon ato. Kjo qasje padyshim shpjegon pse Demna e vuri re atë, jo për të mishëruar një personazh, por për të mbetur pikërisht vetvetja. Të ndjekin aq shumë për stilin tënd sa edhe për praninë tënde në rrjetet sociale. A mendon shumë për atë që poston?

Katya Braithwaite: Unë vishem instiktivisht, por sigurisht që mendoj për atë që postoj sepse gjithmonë ka një qëllim pas saj. Shumicën e kohës, përpiqem të postoj atë që do të doja të shihja vetë, dhe e shoh se rrjetet sociale janë tashmë aq të mbushura me jetën personale të të gjithëve sa nuk ndiej nevojën t’i shtoj diçka. Në një kohë kur gjithçka duket kaq e standardizuar, si e ruani identitetin tuaj vizual?

Unë nuk vishem për askënd përveç vetes. Nëse njerëzve u pëlqen, shumë mirë; nëse jo, edhe kjo është në rregull. Jo të gjithëve u pëlqen ajo që bëj. Ka njerëz që e urrejnë vërtet mënyrën se si vishem, gjë që mua më pëlqen paksa, sepse të paktën ata ndiejnë diçka, në vend të indiferencës që vjen nga gjithë ky standardizim. Në bion time në Instagram, kam përdorur madje një citat të frymëzuar nga JFK: ” Mos pyet çfarë mund të bëjë Instagram për ty, por çfarë mund të bësh ti për Instagramin”.

Po studion filozofi në UCL paralelisht me modelimin. A plotësojnë të dyja njëra-tjetrën?

Jo konkretisht modelimin, por fushat krijuese në përgjithësi, po. Megjithatë, Hedi Slimane studioi shkenca politike. Schiaparelli, filozofi: stilistët e mëdhenj gjithmonë thonë diçka për shoqërinë. Ajo që zgjedhim të veshim ose të tregojmë nuk është kurrë neutrale; gjithmonë thotë diçka për imazhin që kemi për veten dhe atë që duam t’ua projektojmë të tjerëve. Veshjet janë gjithmonë politike. Ekipi i Demna-s më kontaktoi në Instagram, siç bëjnë me gjithçka këto ditë. Me të gjitha të metat e mediave sociale – doomscrolling, algoritmet – mendoj se gjithçka varet nga mënyra se si i përdor ato.

Cili është kujtimi juaj më i hershëm me modën?

Fshehja uniformën e shkollës çdo mëngjes, me shpresën se mund të vishja rrobat e mia në shkollë.

Po sfilata juaj e parë e Gucci-t?

Një përvojë e jashtëzakonshme, sinqerisht. Më pëlqen shumë ideja e të veshurit disa role njëkohësisht, si modele dhe si stiliste. Është e mrekullueshme të punosh me Gucci-n, një shtëpi që të sheh si kontribuese dhe si përfaqësuese.

Demna njihet për krijimin e personazheve të vërtetë. Çfarë roli donte ai që të luaje?

Më tha thjesht: “ Ec sikur ecën në rrugë.” Ai donte vetëm që unë të isha vetvetja, dhe mendoj se isha shumë nervoze për të luajtur ndonjë rol tjetër përveç timit.

Marrëdhënia jote me veshjen duket shumë spontane dhe e gjallë. Çfarë po përpiqesh të përçosh?

Unë përpiqem të ruaj një liri fëmijërore sepse ata thjesht nuk i kanë ende të gjitha këto rregulla në kokë, dhe në realitet, nuk ka rregulla. Veshja është një sinjal shoqëror, dhe mua më pëlqen shumë të luaj me të. Të jem dikush i ri çdo ditë, të shoh se si reagojnë njerëzit.

Ku i gjen rrobat dhe aksesorët?

Kudo. Veshje të vjetra, dyqane me artikuj të përdorur, dollapi i nënës sime, i gjyshes sime… Unë preferoj një xhaketë infermiereje të blerë në një dyqan me artikuj të përdorur në New Jersey sesa një veshje arkivi nga një stilist i madh që tashmë konsiderohet “i bukur”.

“Idetë e mira nuk kushtojnë asgjë”

Katya Braithwaite

Sapo je kthyer nga një udhëtim në Kinë. Çfarë të bëri më shumë përshtypje?

Unë shkova vetëm në Shangai dhe punova kryesisht gjatë gjithë qëndrimit tim, por ajo që më habiti më shumë ishte sa eklektik ishte vendi dhe si vendasit kishin mënyrën e tyre të veshjes, pa u veshur me uniformën që mund të pritet.

Çfarë të mësoi Londra?

Se idetë e mira nuk kushtojnë asgjë. Disa nga njerëzit më interesantë dhe të talentuar që njoh, pavarësisht mungesës së burimeve, detyrohen të ia dalin mbanë derisa të dalin me ide të vërteta.

Cili është artikulli më i çmuar në gardërobën tënde?

Organi im i skoliozës. Mbaj mend kur më diagnostikuan, më dukej sikur kishte ardhur fundi i botës. Mbajtja e tij është një kujtesë mjaft konkrete se jam e aftë të përballoj pothuajse çdo gjë.

Së fundmi, si do ta përkufizonit stilin tuaj?

Një eksperiment social afatgjatë.