Nga Igli Tare te “rojet” e SPAK: kur mikrofonët presin si gjyq publik

SPAK thërret Igli Taren”… dhe dita hyn në ekstazën informative që është bërë rutinë. Breaking news. Studio speciale. Analiza. Titra të kuqe.
Sikur të jetë shpallur gjendja e jashtëzakonshme kombëtare.

Ja nisin komentet për kokërr të qejfit. Çfarë do të thotë “thërret”? Në çfarë cilësie? Për çfarë? Ka akuzë? Ka hetim?

Dera e SPAK tashmë është kthyer korridorin e një reality show kombëtar?!

Për fat të keq, mediat janë ngujuar te dera e SPAK dhe jetojnë me listën e hyrje-daljeve. Kush hyri, kush doli, kush u pa i zbehtë, kush nuk foli. Gazetaria është zëvendësuar me rojë godine. Microfonët si gurët me të cilët qëllohet viktima e radhës. Fjalët janë balta e turpit që karikon miletin.

Kjo histeri nuk informon publikun. E deh atë me thashetheme procedurale dhe me adhurimin banal të spektaklit penal.

Në këtë rast, so në çdo rast tjetër xhanëm, nuk e kanë me hetimin as të vërtetën, por me Iglin. “U bo ai”!? “E ç’a pastaj se është i famshëm në botën e menaxhimit sportiv”?! Aty në Spak!

Fiks luftë klasash. Po të pikasin se je i zoti ose i pasur, të mbytën! “Asnjë nuk ka mbi ligjin”. “Pandëshkueshmëria ka marrë fund”! Hë-hë-ëëëëëë…

Kjo është lufta e sotme të klasave.

Sot është Igli Tare, nesër dikush tjetër. E njëjta skenë, e njëjta ulërimë mediatike, e njëjta varfëri informacioni.

Ama një të zoti apo një pasaniku, ja thyejmë turinjtë me mikrofonët e medias te dera e SPAK me qejf e histeri.

Nuk jetojmë dot pa luftë klasash, or jo…????