PD i humb zgjedhjet në Tiranë, në seli, në zyrën e Kryetarit

Nuk e harroj një mbledhje të grupseksionit demokrat të ish komunës se Zejmenit në verën e vitit 2017. Tema ishte analiza e shkaqeve të humbjes në zgjedhjet e atij viti. Pjesëmarrësit ishin shumë të dëshpëruar. Disa prej tyre e nisën duke fajësuar njëri-tjetrin për episode pa peshë ose me peshë të papërfillshme. Pavarësisht se kishin fituar në njësinë e tyre. Siç kishin fituar ata të Kolshit dhe Shënkollit – tri njësi që përbënin një zonë patronazhimi nga kandidati për deputet i listës së mbyllur.

U thashë: PD nuk i ka humbur zgjedhjet në Zejmen ku ka fituar. Madje as në fshatrat e Zadrimës apo Shëngjinit ku ka lëshuar bastione. PD i ka humbur zgjedhje në Tiranë, në selinë e saj qëndrore.

Nuk ka vlerë të përsëriten sot arsyet e atëhershme. Mjerisht, i shohim të përseriten sot në realitetin e ngrirë të piramidës së përgjegjësive për humbjen në zgjedhjet e vitit 2025, shumë më e madhe se ajo e vitit 2021.

Kanë bërë bujë dhe habi të madhe lajmet e kohëve të fundit për shkarkime e vetëpërjashtime (de fakto përjashtime) demokratësh nga Partia. Disa prej tyre janë të zgjedhur në forume dhe këshilla bashkiake, zëra kritikë që kanë shprehur përgjatë vitit qëndrimet e tyre kundër listave të mbyllura, klientelizmit, falsitetit të primareve dhe akteve të tjera vetvrasëse për një parti opozitare që synon të vijë në pushtet.

Buja vjen nga jehona e këtyre purgave të freskëta në historinë e një partie që e ka paguar shtrenjtë, më shumë se njëherë, sjelljen si parti sektare unike, pra sikur nuk ka të tjera. Duke e injoruar faktin se jetojmë në liri, në një sistem shumëpartiak. Ku njerëzit, po të duan, ikin hapur nga partia, rrinë hapur pa parti ose shkojnë hapur me parti të tjera. Aq më tepër me partinë në pushtet që u ofron edhe poste po të ishtë fjala për një interes personal. Të përjashtuarit që kam dëgjuar në media i kam parë të befasuar, prekur, të lënduar, të revoltuar, duke hedhur poshtë akuzat se kanë mbështetur elektoralisht Partinë Socialiste, duke kërkuar t’u provohen ato.

Habia e madhe ka të bëjë me nevojën e ethshme që duhet të ketë për t’u zmadhuar një parti prej trembëdhjetë vitesh në opozitë. Por që mbetet e kapluar në ethen e kundërt të zvogëlimit. A i shkon ndërmend Sali Berishës se të përjashtuarit përmes të ashtuquajturit “vetëpërjashtim” shumohen me vetëpërjashtime të vërteta, të pabujshme? Ka plot demokratë që arsyetojnë me vete: për çfarë të humbas kohën në një parti ku diversiteti nuk ka status, kritikat kanë kosto, vota e lirë nuk vlen!

S’ka mundësi të mos i shkojë ndërmend.

Këtu edhe përgjigja e “enigmës” se si një parti që humb shtatë palë zgjedhje politike dhe vendore nga viti 2013 e këndej ka luksin të lundrojë në skema zvogëlimi. Nuk e ka problem fitoren. Po t’i bjerë në prehër si ndonjë mrekulli mirë. Por nuk i ra Berisha është komod si kryeopozitar. Ai ka vendosur ta shkelë brutalisht nenin e brohoritur të dorëheqjes pa kushte kur Partia humb zgjedhjet duke e amenduar për vete, pa votim, me shtesën “nëse zgjedhjet janë të lira”.

Kjo do të kishte sens në një garë ku partitë rivale dalin kokë me kokë. Apo kur rezultatet reale përgënjeshtrojnë kompanitë e sondazheve. Apo nëse vendet e BE-së, vetë BE dhe SHBA të mos e njihnin rezultatin e zgjedhjeve. Apo kur një masë e stërmadhe njerëzish, me vetëndjerjen e të qënit shumicë e trajtuar si pakicë, do të vërshonin shesheve e rrugëve, siç ka ndodhur në Venezuelë përshembull. Apo edhe në Bjellorusi.

Asgjë e tillë nuk ka ndodhur këtu. Kompanitë ndërkombëtare të sondazheve kanë fotografuar në vijimësi para dhe gjatë fushatës, sikurse pas mbylljes se kutive, një diferencë të madhe, deri në dy shifra mes PS-së dhe kualicionit PD-PL. Numërimi real i ka konfirmuar shifrat përgjithësisht brenda marzhit të gabimit në krahun e plusit.

Kjo nuk do të thotë se PS nuk është komportuar në fushatë si shtet parti. Por nuk mjafton të pretendosh se ka përmbysur rezultatin pa patur në anën tende qoftë edhe një nga katër “nëse”-të e larpërmendura.

Me një fushatë konkuruese të fortë, me një prani të paparë njerëzish e almisesh amerikano-trampiane, kualiconi PD-PL kanë marrë votat që u janë mumëruar e rinumëruar. Mbi dyqind e pesëdhjetë mijë më pak se katër vite më parë. Kjo është arsyeja që gjetjet me plot shkelje të OSBE-së janë adresuar te paketa e rekomandimeve dhe aq.

Por Berishës nuk i mjafton të kandidojë në shkelje të statutit të vet. I duhet të mos ketë rivalë nga radhët e kritikëve të tij në parti. I duhet një listë votuesish “e pastër”. I duhet t’u përcjellë ndjekësve besnikë mesazhin se është tradhëtuar edhe nga brenda. Kështu orientohet analiza me “nxjerrje” sysh mes demokratëve të thjeshtë, ku qendra që ka hedhur topin vetëpërjashtohet nga përgjegjësia.

Në fakt PD ( dhe çdo parti) i humb zgjedhjet në Tiranë, në seli, në zyrën e kryetarit.

Do të vazhdojë t’i humbë duke refuzuar reflektimin, domethënë ndryshimin.