“Të shkruarit e kodit ka marrë fund” – inxhinieri i Microsoft shpjegon si AI po ndryshon programimin

“Të shkruarit e kodit ka marrë fund”. Kjo deklaratë e fortë e një inxhinieri të Microsoft ka ndezur diskutime në industrinë e teknologjisë, por pas saj fshihet një ndryshim shumë më i madh: inteligjenca artificiale po merr përsipër gjithnjë e më shumë nga puna që deri tani kryhej drejtpërdrejt nga programuesit.

David Fowler, Microsoft Distinguished Engineer dhe një prej drejtuesve të projektit Aspire, e përmblodhi ndryshimin në një postim në X, duke shkruar: “Typing code is absolutely over” – “Të shkruarit e kodit ka marrë fund.”

Por Fowler nuk po thotë se programuesit do të zhduken. Përkundrazi, ideja është se roli i tyre po ndryshon. Në vend që një zhvillues të kalojë orë të tëra duke shkruar rresht pas rreshti kod, gjithnjë e më shumë prej kësaj pune mund t’i delegohet një agjenti të inteligjencës artificiale.

Nga sugjerimet te ndërtimi i aplikacionit Një shembull i kësaj është GitHub Copilot, i cili tashmë mund të bëjë shumë më tepër sesa thjesht të sugjerojë kod, transmeton Telegrafi.

Agjenti i Copilot mund të përgatisë mjedisin e zhvillimit, të bëjë ndryshime në një repository, të ekzekutojë teste dhe më pas të hapë një pull request, në mënyrë që programuesi ta kontrollojë dhe miratojë punën.

Kjo nënkupton një ndryshim të rëndësishëm: AI nuk po ndihmon më vetëm në shkrimin e kodit, por po merr përsipër pjesë të tëra të procesit të zhvillimit të softuerit.

GitHub ka shtuar gjithashtu mjedise zhvillimi për Windows, duke i lejuar agjentët të ndërtojnë dhe testojnë projekte, të ekzekutojnë kontrolle dhe të verifikojnë nëse programi ndërtohet me sukses.

Ndërkohë, sesionet e agjentëve janë integruar edhe me Windows Subsystem for Linux, duke e bërë teknologjinë më të përshtatshme për ekipet që punojnë njëkohësisht me Windows dhe Linux.

Kjo është pikërisht arsyeja pse roli i zhvilluesit mund të ndryshojë. Në të ardhmen, një programues mund të kalojë më pak kohë duke shkruar kod manualisht dhe më shumë kohë duke përcaktuar çfarë duhet të ndërtohet, si duhet të funksionojë sistemi, cilat janë varësitë, çfarë rreziqesh të sigurisë ekzistojnë dhe nëse rezultati përfundimtar funksionon siç duhet.

Pra, programuesi nuk zhduket – por zhvendoset një nivel më lart. Në vend që të jetë vetëm personi që shkruan kodin, ai bëhet gjithnjë e më shumë projektues, kontrollues dhe drejtues i agjentëve të AI-së.

Microsoft po eksperimenton me të njëjtën qasje përmes Aspire, një platformë për ndërtimin e aplikacioneve të shpërndara.

Aspire u lejon zhvilluesve të përshkruajnë në një model të vetëm komponentë të ndryshëm të një aplikacioni, si shërbimet, container-at dhe databazat.

Kjo i jep një agjenti të AI-së shumë më tepër kontekst sesa thjesht një skedar kodi apo një pyetje të shkruar në një chatbot.

Versionet e fundit të Aspire kanë shtuar mbështetje më të thellë për asistentët e programimit me AI, përfshirë një ndërfaqe në linjën e komandave dhe mbështetje për Model Context Protocol (MCP).

Ideja është që AI të mos prodhojë vetëm kod, por të mund të kuptojë aplikacionin, ta ekzekutojë atë dhe të reagojë ndaj problemeve.

Nëse një shërbim dështon, agjenti mund të nisë komponentët, të kontrollojë log-et dhe telemetrinë, të identifikojë problemin, të rinisë shërbimin dhe të kryejë përsëri testet.

Pra, në vend që programuesi të kopjojë një mesazh gabimi dhe t’ia dërgojë AI-së, agjenti mund të hetojë vetë problemin brenda mjedisit të zhvillimit.

Microsoft po përdor agjentë të AI-së edhe në një prej fushave më kritike: sigurinë kibernetike. Sistemi MDASH përdoret nga ekipet inxhinierike të Microsoft për kërkimin e dobësive në produkte dhe sisteme si Windows, Azure dhe infrastruktura e identitetit.

Sipas ekipit të sigurisë së Windows, sistemi u ka mundësuar studiuesve të kërkojnë dobësi në shkallën e një sistemi gjigant si Windows, me një thellësi analize më të madhe se më parë.

Kjo është veçanërisht e rëndësishme për komponentë si kernel-i i Windows, Hyper-V dhe infrastruktura e rrjetit, ku miliona rreshta kodi mund të duhet të analizohen për të gjetur probleme të fshehura.

Një tjetër pjesë e kësaj strategjie është Project Zenith, i prezantuar më 4 shtator.

Microsoft e përshkruan atë si një konfigurim të reduktuar të Windows 11 për zhvilluesit, me kërkesa bazë prej 64 GB memorie të unifikuar dhe 250 GB/s bandwidth të memories, me fokus fillestar te çipat AMD Ryzen AI Halo.

Synimi është që zhvilluesit të mund të ekzekutojnë lokalisht modele të inteligjencës artificiale me më shumë se 30 miliardë parametra.

Kjo mund të ulë kostot e përdorimit të modeleve në cloud dhe, njëkohësisht, t’u japë kompanive më shumë kontroll mbi kodin dhe të dhënat e tyre konfidenciale.

Pra, a ka marrë fund programimi? Jo. Por mënyra se si programohet po ndryshon me shpejtësi.

Deklarata e Fowler është më shumë një parashikim për fundin e një mënyre të vjetër pune sesa një parashikim për zhdukjen e programuesve.

AI mund të marrë përsipër kodin rutinë, korrigjimet e zakonshme, testet dhe një pjesë të mirë të punës teknike.

Por dikush duhet ende të vendosë çfarë ndërtohet, pse ndërtohet, si duhet të funksionojë dhe nëse është i sigurt dhe i besueshëm.

Në këtë realitet të ri, pyetja mund të mos jetë më: “Sa shpejt mund të shkruash kod?” Por: “Sa mirë mund ta drejtosh inteligjencën artificiale për të ndërtuar një sistem që funksionon?”

Dhe pikërisht ky mund të jetë ndryshimi më i madh që AI po sjell në profesionin e programuesit. /Telegrafi/