Paula Cooper dhe Sprüth Magers njoftojnë dy ekspozita të Frank Stella-së në Nju Jork

Dy nga galeritë më të njohura të Nju Jorkut, Paula Cooper Gallery dhe Sprüth Magers, kanë njoftuar se do të organizojnë secila nga një ekspozitë kushtuar Frank Stella-së pranverën e ardhshme, siç njofton ARTnews. Ekspozitat do të organizohen në bashkëpunim me trashëgiminë e Frank Stella-së dhe do të jenë prezantimet e para të veprës së artistit në një galeri pas vdekjes së tij në maj të vitit 2024. Paraqitja e fundit e ngjashme ishte “Homage To Frank Stella” e galerisë Mnuchin në shtator 2024.

Të dyja galeritë kanë një histori të gjatë me artin e Stella-së. Sprüth Magers ka organizuar më parë dy ekspozita personale të tij, në Berlin në vitin 2016 dhe në Los Anxhelos në vitin 2018, ndërsa Paula Cooper e kishte përfshirë Stella-në në ekspozita grupi që në vitet 1975, 1983 dhe 1999, si edhe në një ekspozitë me tri vepra në vitin 2023. Sipas Steve Henry-t, partnerit të lartë të Paula Cooper Gallery, themeluesja Paula Cooper kishte “një marrëdhënie shumë të gjatë dhe miqësore me Frank-un”, por galeria nuk e ka përfaqësuar kurrë zyrtarisht. Ai shpjegon se bashkëpunimi lindi “në mënyrë shumë organike”: pas vdekjes së artistit, trashëgimia “mori pak kohë për të menduar hapat e ardhshëm dhe donte ndihmë — diçka që Paula dhe galeria mendojnë se dinë ta bëjnë mirë”.

Përveç ekspozitave të Nju Jorkut, secila galeri do të paraqesë nga një vepër të Stella-së në stendën e saj në Art Basel Paris më vonë këtë muaj. Sprüth Magers do të ekspozojë “Tuftonboro III” (1966), një nga 11 veprat e serisë “Irregular Polygons”, me çmim 2 milionë dollarë, ndërsa Paula Cooper do të sjellë “Zabludow Ill” (1973) nga seria e “Polish Village” prej 42 pjesësh, me çmim 950.000 dollarë. Këto vepra shënojnë periudha kalimtare të rëndësishme në karrierën e artistit, nga kanavacet e formësuara të viteve të para te veprat e varura në mur që përziejnë pikturën me skulpturën.

Listat e veprave për ekspozitat e ardhshme të Nju Jorkut ende po përgatiten, por do të përfshijnë një përzgjedhje të gjerë nga karriera e Stella-së, me fokus të veçantë te prodhimi i tij i fundit të viteve 1970 dhe fillimit të viteve 1980. Henry thekson aftësinë e artistit për të “zgjeruar dhe paraqitur një vënie në pikëpyetje të konventave të pikturës”, duke vënë në dukje se ka ende hapësirë “për ta zgjeruar kuptimin e radikalizmit të tij, eksperimentimin me materiale e forma, dhe për ta vendosur në dialog me bashkëkohësit e tij”. Stella njihet si një nga figurat qendrore të artit të pasluftës, me seri ikonike si “Black Paintings” (1958–59) dhe kanavacet e formësuara të viteve 1960.