Ivanovski dhe Mickoski në të njëjtën formulë për BE-në: ‘Po, por jo me çdo çmim’

Igor Ivanovski, i cili me Platformën “12:05” pretendon të zëvendësojë udhëheqjen e LSDM-së dhe të sfidojë politikisht Venko Filipçen, në një nga çështjet kyçe shtetërore përfundoi në pothuajse të njëjtin pozicion me kryeministrin Hristijan Mickoski — siç njofton Рацин. Të dy thonë se janë për Bashkimin Europian, por “jo me çdo çmim”; në këtë “muabet” iu bashkua edhe Levica me Mecinoviqin.

Dallimi është se njëri drejton Qeverinë, ndërsa tjetri dëshiron të ndryshojë udhëheqjen e partisë më të madhe opozitare. Kjo mbivendosje bëhet edhe më interesante pas mesazheve të Ursula von der Leyen nga Shkupi: presidentja e Komisionit Europian tha se Maqedonia i përket BE-së, se do të pritet me identitetin dhe gjuhën e saj dhe se kultura e gjuha maqedonase do ta pasurojnë Unionin; njëkohësisht ajo përsëriti se hapi kyç për vazhdimin e negociatave mbetet përmbushja e detyrimeve të marra dhe hapja e klasterit “Themelet”.

Mickoski e përdor prej kohësh formulën se Maqedonia nuk do të bëhet anëtare e BE-së “me çdo çmim”; argumenti i tij është se ndryshimet kushtetuese nuk guxojnë të jenë një hap pas të cilit do të pasojnë kushte të reja bilaterale nga Bullgaria, ndërsa Qeveria kërkon parashikueshmëri dhe garanci që procesi europian të mos bllokohet sërish me kërkesa të reja.

Ivanovski praktikisht e përsëriti të njëjtin fjalor politik: “Jam për BE-në, por jo me çdo çmim dhe jo në këtë mënyrë”, tha ai, duke shtuar se përfshirja e bullgarëve në Kushtetutë vetë nuk do ta zgjidhë anëtarësimin e Maqedonisë në Union. Nuk ka provë që pozicionet e Ivanovskit dhe Mickoskit janë të koordinuara, por paralela politike është e qartë: platforma që kërkon ndryshimin e LSDM-së dhe e konteston Filipçen, për çështjen europiane nuk ofroi alternativë të qartë ndaj qasjes qeveritare, por mbërriti në të njëjtën formulë fillestare — BE po, por jo me kushtet aktuale.

Siç vë në dukje Рацин, von der Leyen e ngushtoi hapësirën për argumentin identitar — kur identitetin dhe gjuhën maqedonase i konfirmon publikisht vetë kreu i Komisionit Europian, formula “jo me çdo çmim” duhet të bëhet më konkrete: cili është çmimi — ndryshimet kushtetuese, kërkesat e mundshme të ardhshme nga Sofja, garancitë formale nga Këshilli Europian, apo vetë korniza negociuese? Pikërisht këtu Ivanovski ka një problem shtesë politik: nëse drejtimi i ri për çështjen më të rëndësishme të politikës së jashtme tingëllon pothuajse njësoj si politika e Mickoskit, atëherë pyetja logjike është — ku është diskontinuiteti?