KINEMA – Ndahet nga jeta në moshën 93-vjeç regjisori italian Tinto Brass, mjeshtri i kinemasë erotike

– Regjisori i njohur italian Tinto Brass, një prej figurave më të spikatura të kinemasë erotike evropiane, ka ndërruar jetë në Romë në moshën 93-vjeç, sipas Euronews.

I lindur më 26 mars 1933 në Milano, Brass la pas një karrierë që zgjati më shumë se gjysmë shekulli, duke u bërë i njohur për filmat e tij provokues, qasjen artistike ndaj erotizmit dhe sfidimin e tabuve shoqërore.

Lajmi për vdekjen e tij u bë i ditur sot.

Bashkëshortja e tij, Caterina Varzi, e cila u martua me regjisorin në vitin 2017 dhe kujdesej për arkivin e tij personal, e përshkroi këtë moment si një periudhë trishtimi dhe keqardhjeje të thellë.

Nga bashkëpunimi me Rossellinin te filmat erotikë

Karriera artistike e Brass nisi larg kinemasë erotike. Pas përfundimit të studimeve për drejtësi, ai u zhvendos në Paris, ku u njoh me botën e filmit përmes punës në montazh pranë “Cinémathèque Française”.

Pas kthimit në Itali, bashkëpunoi me regjisorin e njohur Roberto Rossellini, si montazhier në dokumentarin “L’India vista da Rossellini” dhe si ndihmësregjisor në filmin “Il Generale della Rovere”.

Debutimin si regjisor e bëri në vitin 1963 me filmin “In capo al mondo”, i cili trajtonte shqetësimet dhe pakënaqësitë e brezit të ri, por u përball me censurën.

Më pas, Brass vazhdoi eksperimentet artistike me filma si “Chi lavora è perduto”, Col cuore in gola, L’urlo dhe “Nerosubianco”.

Kthesa drejt kinemasë erotike u konsolidua gjatë viteve 1970.

Në vitin 1975 ai realizoi filmin “Salon Kitty”, që trajtonte marrëdhënien mes seksit, pushtetit dhe parasë.

Katër vjet më vonë erdhi “Caligula”, një prej produksioneve më të diskutueshme të karrierës së tij, i cili u shoqërua me konflikte ligjore dhe probleme me censurën për shkak të përmbajtjes së konsideruar të pahijshme.

Gjatë viteve 1980, Brass realizoi disa prej filmave më të njohur të karrierës së tij. Mes tyre spikat “La chiave” (Çelësi), me aktoren Stefania Sandrelli, i cili u pasua nga “Miranda”, me Serena Grandi, dhe “Capriccio”, me Francesca Dellera.

Më vonë ai realizoi filma të tjerë të njohur, si “Paprika”, me Debora Caprioglio, “Così fan tutte”, me Claudia Koll, “L’uomo che guarda”, bazuar në romanin e Alberto Moravias, si dhe “Monella”, “Senso ’45”, “Fallo!” dhe “Monamour”.

Në shtatorin e këtij viti, Brass kishte planifikuar të merrte pjesë në Venecia në shfaqjen e restauruar në formatin 4K të filmit të tij “Col cuore in gola”, në kuadër të aktiviteteve paraprake të Festivalit të Filmit në Venecia.

Megjithatë, një gjendje me temperaturë dhe problemet shëndetësore e detyruan të anulonte udhëtimin.

Mesazhi i tij u lexua nga bashkëshortja gjatë ceremonisë në Lido të Venecias. “Nuk ka pikënisje dhe as pikëmbërritje, ekziston vetëm pika ku ndodhem unë”, shkruante regjisori, duke falënderuar organizatorët dhe institucionet që kontribuuan në restaurimin e filmit.

Gjatë kësaj ceremonie, Brass u nderua edhe me çmimin Pietro Bianchi, të akorduar nga Unioni Kombëtar i Gazetarëve Italianë të Kinemasë.

Në 90-vjetorin e lindjes, regjisori kishte shprehur një dëshirë të fundit për ceremoninë e tij mortore: “Kur të vdes, dua që hiri im të shpërndahet në lagunën e Venecias”.

Një dëshirë që mund të shoqërojë udhëtimin e tij të fundit.