Protesta pa Berishën, një shans për të lexuar keqqeverisjen

Nga Mero Baze

Tani që protesta në Tiranë po strukturohet jo thjesht si protestë për Zvërnecin, por si një protestë kundër qeverisjes së vendit, ajo po kthehet në një shans për të kuptuar opozitën reale në Shqipëri. Fakti që Berisha qëndroi larg protestës për arsye parimore ishte një fat. Dhe fati ka të bëjë pikërisht me atë që duhej verifikuar: nëse kishte opozitë përtej Berishës apo jo.

Protesta tregon se opozita është shumë më e madhe se PD e Berishës dhe me halle krejt të ndryshme nga ajo.

Tipari kryesor i protestës, që tani verifikohet qartë, është se ata janë njerëz të zemëruar me qeverisjen. Ka dhe plot njerëz që dalin për manirat e tyre, pasi në një bulevard shikon protesta për marrjen e Çamërisë dhe protesta për të mbrojtur “pakicën greke” në Zvërnec; ka postera të kuruar mirë ku Edi Rama është në gjunjë para Netanjahut, i cili është shpallur kolonizator i bregut perëndimor të lumit Vjosë, që është kthyer si Lumi Jordan; dhe njerëz që protestojnë pro Palestinës; ka grupime pro familjes dhe LGBT; ka njësi anti-Soros dhe ithtarë të tij; ka njerëz kundër vaksinave dhe nga ata që ankohen që s’ka ilaçe në spitale; ka njerëz që ankohen për qiratë e larta dhe të tjerë që i kanë vjedhur këto skemat piramidale të investimeve. Pra ka një kolorit të pafundmë shtresash në shoqëri që identifikojnë problemet tona. Zbatica e opozitës së Berishës ka nxjerrë në breg të detit hallet e vërteta të popullit opozitar, që nuk ngjajnë me hallet e Berishës.

Qeveria ka një shans të ri të kuptojë kë ka përballë. Deri tani ka bërë të fortin dhe arrogantin duke menduar se ka përballë vetëm Berishën dhe skalionet me kapuç të atyre që hedhin molotov. Befas, ndërsa ata u tërhoqën dhe e lanë fushën të lirë, u shfaqën qytetarët në rrugë, ata që s’kanë molotov në duar, por karroca fëmijësh apo pankarta gjithë humor dhe cinizëm për atë që ndodh, pa munguar dhe ata që janë si kripa e gjellës me gjërat e marra që thonë. Por është protestë e vërtetë.

Këmbëngulja e Edi Ramës për të dialoguar me ta është e kotë dhe e padobishme. Mendoj se as ata nuk kanë çfarë të besojnë më tek ai, pasi ata nuk e duan më qeverisjen e tij dhe as ai nuk ka çfarë u shpjegon, se 99 për qind e tyre as që kanë dalë aty për Zvërnecin. Zvërneci është plan zhvillimi i qeverisë dhe ajo ose duhet ta mbrojë planin e saj, ose duhet të ikë për shkak të pafuqisë për ta mbrojtur. Por kjo nuk ka lidhje me protestën.

Kjo protestë duhet parë dhe lexuar mirë për të kuptuar se çfarë i ka fshehur opozita e Berishës shoqërisë. I ka fshehur problemet e saj reale; i ka fshehur qeverisë arrogancën, duke e bërë të justifikueshme atë përballë molotovëve; i ka fshehur problemet e pazgjidhura të pronave, gangrenën e hipotekave, banditët e inspektoriateve, implikimin e policisë në paligjshmëri dhe, mbi të gjitha, i ka fshehur shoqërisë shqiptare aftësinë për të protestuar në mënyrë të qytetëruar.

Kjo është protestë tipike e shoqërive që përjashtohen nga pjesëmarrja në qeverisje, ku jeta politike monopolizohet mes një qeverie të fortë politikisht dhe një opozite agresive që nuk lë truall për të tjerë. Protesta të tilla janë tipike për vendet ish-komuniste dhe kanë qenë fenomen në Rumani, Bullgari dhe, së fundi, në Serbi. Shembja e një strehe stacioni hekurudhor atje ndezi një valë protestash njëvjeçare, duke bashkuar njësoj si këtu njerëz që marrin çantën e halleve të tyre në shpinë dhe dalin në rrugë për hallin e tyre.

Është një eksperiment social që duhet lexuar mirë, pasi në finale ai do të dekantohet si lëvizje politike. Deri atëherë natyrisht do të ketë zhgënjime, përçarje dhe luftë për lidership, por problemet janë aty në bulevard. Kush do t’i shikojë, i shikon dhe u del përpara.