Pushtetit i afrohen ata që nuk e meritojnë!

Nga Ben Andoni

Kapërcyelli i viteve ’90 do i bënte njerëzit të besonin se gjërat do të ndryshonin në thelbin e tyre. Mes shumë gjërave syresh, sistemi demokratik do të vendoste këtej e tutje kute për postet: atë që meritonte të drejtonte, llogaridhënien e individit, mos shpërdorimin e pushtetit dhe mbi të gjitha kurajën për t’u dorëhequr. Kur kujton vajtimin e njerëzve të PD-së, ditën që Berisha pranoi humbjen dhe dha dorëheqjen (e përkohshme) më 2013, tashmë të duket si aspekt “biblik” në kohët moderne. Pak kohë më vonë, një pjesë e tyre syresh ishin të parët që e hodhën poshtë, njeriun që do të rikthehej njësoj në krye. Ardhja e Ramës në politike që njihej me luzmën e shkrimeve publicistike dhe shprehjen publike të kanoneve të demokracisë në shkallë më të lartë premtonte se më në fund gjërat po shkonin mbroth me shtetin e të drejtës. Në mandatin e katërt, Rama 2026 mbetet në hije të njeriut të lirive të vitit 2013 dhe përsëritje e njeriut-pushtet që Shqipërisë nuk i ndahet në ekzistencën e vet. Pushtet absolut. Parti Socialiste e vendosur tashmë në rresht dhe ndonjëherë me disa vetëkritika të zbehta. Pushtet Ekzekutiv me fuqi të mëdha dhe tejet i larguar nga njerëzit. Aspak llogaridhënie. Dhe, paradoksalisht fitore masive në zgjedhje!!! Kjo është me pak fjalë i gjithë pasqyrimi i tij dhe i një pushteti që i kërkon tashmë dialog nga sipër pamundësisë.

Në kohën tonë (për ironi të ngjarjeve në Teatrin Eksperimental po luhet “1984”) po provohen shumë nga këshillat e dikurshme për mosprishjen e demokracisë; po identifikohen në terren postulate të njerëzve si Orwell; ashtu si po provohet që demokracia është e do mbetet procedurë e rëndë për vendet ballkanike. Mes tyre dhe Shqipëria e Protestës së Studentëve të vitit 2026. Askush nuk e lëshonka pushtetin, ose më të sintetizuar, siç e shprehte Orwell: “E dimë se askush nuk e merr pushtetin me qëllimin për ta lëshuar atë. Pushteti nuk është mjet; ai është qëllim”, shkruante Ai, me të vërtetën e hidhur se ndryshe nga idetë për një shoqëri të drejtë sot regjimet (veshi çfarëdolloj forme) kërkojnë kontroll absolut thjesht për hir të vetë pushtetit. Sot, në rastin shqiptar, kosovar, deri dje serb (mbetet të provohet në muajt në vazhdim me Listën Studentore) qëllimi kryesor mbetet që të ruhet hierarkia, krijuar nga interesat dhe lidhja me pushtetin, por jo qëllimi primar për begatinë e njerëzve dhe një jetë më të drejtë. Këtë shikon tashmë me Protestën e Studentëve në Tiranë, me masat e ashpra të Ramës dhe me përpjekjen e PD-së për t’iu kundërvënë dhe drejtuar protestën.

Pak larg nga realiteti ynë, humoristi britanik Douglas Adams (ardhur dhe në shqip) e thoshte sipas mënyrës së tij, një nga shqetësimet e kësaj kohe: “Problemi kryesor — një nga problemet kryesore, sepse ka disa të tillë — një nga problemet kryesore me qeverisjen e njerëzve është se kush e merr përsipër ta bëjë këtë; ose më saktë, kush ia del t’i bindë njerëzit që ta lejojnë të ushtrojë pushtet mbi ta.

Për ta saktësuar qartë përmbledhjen: është fakt i njohur se ata që dëshirojnë të sundojnë mbi të tjerët janë, ipso facto (në thelb), njerëzit më të papërshtatshëm për ta bërë këtë. Ndaj: kushdo që duket si i aftë të bëhet President, nuk duhet lejuar në asnjë mënyrë ta ushtrojë atë detyrë”. Kuptohet përfundimi i Adams shkon deri në absurd, pasi ishte humorist, por një gjë është e sigurt se ai\ajo që synojnë pushtetin e duan për të mos e lënë më të bjerë në duar të të tjerëve, derisa largohen me mundin (kështu janë bërë zgjedhjet sot) e votës ose me detyrimin. Këtë sheh sot në ngutin e madh për t’ua marrë dhe fashitur protestën “Flamingove”. E për fat të keq, gjërat nuk arritën të bëheshin kurrë, ashtu si mendonim në fillimvitet ’90. (Javanews)