Shqiperia- Vendi ku e pabesueshmja duket e mundur.

Eshte i njohur tashme nocioni qe Shqipëria nuk vuan per drama politike. Por ngjarjet e fundit paraqesin nje një protagonist të papritur: një “profesor” supozohet, shqiptaro-amerikan, i cili është kthyer nga Shtetet e Bashkuara për të “shpëtuar” vendin. Ai ka formuar një qeveri në hije, ka hartuar një manifest dhe ka filluar të rekrutojë një kabinet nga një përzierje të njohurish e kontaktesh në diasporë . Per ta bere edhe me atdhetare ne dukje kete ide, ai ka afruar disa shqiptare te pertej kufijve, por filli i perbashket prapeseprape mbetet te kthyerit nga emigrimi.

Një qëndrim i tillë mund të konsiderohej si teatër i padëmshëm nëse nuk do të ishte për boshllëkun politik që e bën jo vetem të besueshëm, po dhe te nevojshem, sidomos ne kushtet kur opozita ka 4 here radhazi qe nuk mundet te realizoje rrotacionin. Kryeministri i Shqipërisë, i akuzuar prej kohësh për korrupsion dhe një shpërfillje të normave demokratike, i ka dobësuar institucionet deri në atë pikë sa edhe pretendentët absurdë mund ta imagjinojnë veten si pretendentë seriozë. Per me teper, kur shteti bëhet një skenë e dominuar nga nje njeri, të tjerët fillojnë të imagjinojnë “pse jo une” dhe të pretendojnë një rol dominant ne politike, dhe “prof” Pilinci eshte vec i fundit ne aradhen e gjate te historise sone.
“Profesori” e sheh veten si një reformator vizionar. Fjalimet e tij përziejnë fjalë të importuara me fraza akademike të huazuara, duke diagnostikuar të këqijat e kombit jo në aspektin e qeverisjes apo korrupsionit, por në atë që ai e sheh si një intelekt kombëtar të pamjaftueshëm për t’i rezistuar ideve të tij. Megjithatë, këtu qëndron një problem i vogel: Shumë shqiptarë i shohin emigrantët e kthyer me skepticizëm të hapur. Në një vend ku kanë ardhur e kanë ikur “shpëtimtarë” të panumërt, intelekti i diasporës shpesh konsiderohet e krahasohet me se shumti me punet e rendomta sesa cfare eshte ne realitet, dhe e verteta eshte se ata qe kane tentuar te kthehen nuk e kane ndihmuar kete percepsion.
Ne fakt, ky nuk është një fenomen thjesht shqiptar. Pothuaj në të gjitha demokracitë e dobëta, korrozioni i institucioneve hap hapësirë për reformatorët e rreme dhe te vetëshpallur. Por versioni i Shqipërisë intensifikohet nga një mosbesim i ndërsjellë: vendasit i shohin emigrantët e kthyer si amatorë ne stereoide, ndërsa emigrantët e shohin atdheun si të gatshëm për enderrat e tyre.
Profesori mund të jetë një personazh i vogël në historinë e Shqipërisë. Por prania e tij është një simptomë e një sëmundjeje më të thellë: një skenë politike aq e zbrazët saqë edhe e pabesueshmja fillon të duket e mundur. E vetmja e panjohur dhe pritshmeri ne kete histori eshte se si do ta mireprese kete levizje nje popull i cili ne maxhorance absolute ka IQ-ne e “profesorit”. Shpresa vdes e fundit!