Si Videoja e Ben-Gvir Shkatërroi “Hasbara-n” Milionëshe të Izraelit

Një video e vetme e publikuar në platformën X nga Ministri i krahut të djathtë ekstrem për Sigurinë Kombëtare në Izrael, Itamar Ben-Gvir, ka arritur të shkatërrojë dekada të tëra fushate të shtrenjtë të marrëdhënieve publike të Izraelit, e njohur botërisht si “Hasbara” (nga hebraishtja: “shpjegim”).

Në pamjet e shpërndara nga vetë ministri, ai shihej duke u tallur dhe gloatuar përpara aktivistëve ndërkombëtarë të “Flotiljes Globale Sumud”, të cilët qëndronin të gjunjëzuar, me sy të lidhur dhe duar të prangosura në Portin e Ashdodit, pasi ishin rrëmbyer paligjshmërisht nga marina izraelite në ujërat ndërkombëtare pranë Qipros.

Sipas ekspertëve, reagimi në panik i Kryeministrit Benjamin Netanyahu – i cili urdhëroi dëbimin e menjëhershëm të 430 aktivistëve – nuk erdhi nga ndonjë reflektim moral, por nga vetëdija për dëmin katastrofik që kjo video i shkaktoi imazhit të vendit. Për Netanyahun, “mëkati” i Ben-Gvir nuk ishte tortura apo poshtërimi i aktivistëve, por transmetimi i këtyre abuzimeve live përpara mbarë botës.

Çfarë është “Hasbara” dhe pse dështoi?

Hasbara është një makinerie e mirëfilltë propagande shtetërore, e krijuar për të justifikuar politikat dhe veprimet ushtarake të Izraelit ndaj palestinezëve, duke përshtatur narrativa të ndryshme për audienca të ndryshme globale.

• Supozimi bazë: “Izraeli ka gjithmonë të drejtë, por bota thjesht nuk e kupton.”

• Buxheti i vitit 2026: Për shkak të izolimit të thellë ndërkombëtar pas luftës në Gazë, buxheti i Izraelit për Hasbara-n u projektua të kërcejë nga rreth 15 milionë dollarë në vitin 2023 në një shifër të paprecedentë prej 700 milionë dollarësh në vitin 2026.

Megjithatë, ekspertët si Mtanes Shehadeh theksojnë se videoja e Ben-Gvir i dha botës një provë të pakundërshtueshme se dhuna strukturore dhe shkelja e të drejtave të njeriut janë shtyllat themelore të establishmentit aktual izraelit. Ndryshe nga diplomacia zyrtare, Ben-Gvir nuk çan kokë për imazhin e jashtëm; ai i kryen këto abuzime për të kënaqur bazën e tij elektorale të krahut të djathtë brenda Izraelit.

Standardet e Dyfishta të SHBA-së

Kriza diplomatike ekspozoi edhe kontradiktat e thella në politikën e Jashtme të Shteteve të Bashkuara. Ambasadori amerikan në Izrael, Mike Huckabee, e kritikoi Ben-Gvir duke thënë se ai “tradhtoi dinjitetin e kombëtit të tij”, por kritikët vërejnë se ky dënim u fokusua te skandali mediatik dhe jo te shkelja reale e të drejtave të njeriut.

Për më tepër, ky reagim erdhi vetëm një ditë pasi Departamenti i Thesarit i SHBA-së vendosi sanksione ndaj katër organizatorëve të flotiljes (përfshirë rrjetet Samidoun dhe Popular Conference for Palestinians Abroad), duke e cilësuar misionin humanitar si një “flotilje pro-terroriste” në mbështetje të Hamasit. Analistët e shohin këtë si një standard të pastër të dyfishtë: Uashingtoni sanksionon me shpejtësi aktivistët dhe prokurorët e Gjykatës Ndërkombëtare Penale (GJNP/ICC), por mbron ministrat radikalë izraelitë nga çdo llogaridhënie.

Një Mikrokosmos i Vuajtjes Palestinez

Për komunitetin palestinez, ajo që përjetuan aktivistët evropianë dhe ndërkombëtarë është vetëm një copëz e vogël e një realiteti shumë më të errët e sistematik.

“Kjo skenë shpreh fashizmin e të gjithë qeverisë izraelite, jo vetëm të Ben-Gvir,” deklaroi Mustafa Barghouti, sekretar i përgjithshëm i Iniciativës Kombëtare Palestineze. “Nëse qeveria do t’i kundërshtonte këto praktika, do ta kishte shkarkuar atë menjëherë.”

Sipas grupeve për të drejtat e njeriut, që nga tetori i vitit 2023, rreth 100 palestinezë kanë vdekur nën paraburgimin izraelit si pasojë e urisë, rrahjeve të rënda dhe neglizhencës mjekësore. Ndërkohë, në shenjë solidariteti me mbi 9,500 të burgosur palestinezë, të paktën 87 nga aktivistët e rrëmbyer të flotiljes kanë nisur një grevë urie.

Luisa Morgantini, ish-zëvendëspresidente e Parlamentit Evropian, e quajti reagimin standard të qeverive perëndimore (thirrjen e ambasadorëve) si krejtësisht të pamjaftueshëm dhe bashkëfajtor, duke kërkuar pezullimin e marrëveshjeve të asocimit me Izraelin, ndalimin e shitjes së armëve dhe mbështetjen aktive të urdhërarresteve të GJNP-së kundër liderëve izraelitë.

Përfundimi: Çekiçi dhe Fitoret e Vogla

Flotiljet e ndihmave, të cilat nisën që në vitin 2009 si përgjigje ndaj bllokadës tokësore, ajrore dhe detare të Gazës, po dëshmojnë kufizimet e forcës izraelite. Duke cituar psikologun Abraham Maslow: “Nëse mjeti i vetëm që ke është një çekiç, ti priresh ta shohësh çdo problem si gozhdë”.

Marina izraelite nuk njeh rrugë tjetër veç forcës bruto dhe piraterisë, por me vazhdimin e këtyre sfidave detare, makineria milionëshe e Hasbara-s po dështon përfundimisht të racionalizojë këtë brutalitet për konsum global, duke përshpejtuar izolimin e Izraelit në syrin e opinionit publik botëror.