18 minutat e filmit “The singers” dhe korçarët e mirë

Udhëtimet e mia të përjavshme Tiranë-Korçë më krijojnë një hapësirë pesëorëshe, gjatë së cilës mund të merrem me gjëra të paplanifikuara. Pesë orë arratie herë për të menduar, herë për të humbur në rrjete sociale apo kapur një email të vonuar.

Sot e nisa rrugën me një film të shkurtër, vetëm 18 minuta: The Singers.

Një bar burrash të vrazhdë: gota që trokasin, tym që rri pezull, alkool, biseda të mbushura me zhargon mashkullor, trishtim dhe kotësi. Një skenë ku dashuria duket si mysafir i padëshiruar.

Në një moment, një prej burrave këndon “Shtëpia ku lind dielli”. Pas tij, këndojnë me rradhë dhe të tjerët e kënga, si një fije drite, kalon nga njëri te tjetri. Më në fund, në brazdat e thata të fytyrave të ashpra si të gdhendura me daltë, të mbytura në tym dhe alkool, shfaqen lotët — të heshtur, por të vërtetë. Burrat e ngrysur përqafohen dhe mblidhen rreth njëri-tjetrit, sikur duan të ngrohen rreth një flake që ua zbut shpirtin, një flake që e zbuluan prej këngës.

Dhe unë… më duket se e gjeta pse korçarët janë njerëz të butë 😎.