Gjysmë i (pa)rrezikshëm

Në procesin A, çështja “SASPAC”, ku kam masën “arrest me burg”, seanca zhvillohej me dyer të mbyllura. Kërkova ta ndiqja gjykimin pranë avokatit tim dhe jo nga kafazi i sigurisë. Gjykata tha se kjo ishte kompetencë e administratës së burgjeve. Administrata refuzoi, duke u mbështetur në një praktikë të unifikuar për të gjithë të paraburgosurit.

Në procesin B, çështja e instrumenteve kirurgjikale, ku kam vetëm masën “detyrim paraqitjeje”, kërkova të qëndroja pranë avokatit tim. Këtë herë, gjykata urdhëroi administratën e burgjeve të ma mundësonte qëndrimin në sallë dhe urdhri u zbatua.

Këtu qëndron absurdi.

Paraburgimi lidhet me mbarëvajtjen e hetimeve dhe rrezikun procedural. Ndërsa vendosja në kafazin e sigurisë lidhet me sigurinë në sallën e gjyqit dhe duhet të bazohet në një vlerësim individual të rrezikshmërisë.

Megjithatë, administrata e burgjeve pranoi vetë se zbaton një praktikë të njëjtë për çdo të paraburgosur, pa analizë konkrete për rastin individual.

Kështu:

– në procesin A, me dyer të mbyllura dhe pa publik, u vendosa në kafazin e sigurisë;

– në procesin B, me seancë të hapur, u lejova të qëndroja pranë avokatit tim.

Nëse shqetësimi lidhej me publikun apo rendin në sallë, logjika do të kërkonte të kundërtën.

Në procesin A, më 20 maj, e mërkurë, u konsiderova rrezik që duhej izoluar.

Në procesin B, më 21 maj, e enjte, qëndrova pranë avokatit tim pa asnjë incident:

– nuk ika;

– nuk ndikova mbi prova apo dëshmitarë;

– nuk cenova rendin;

– nuk krijova problem sigurie.

Kjo tregon se ekzistonte një mënyrë më pak kufizuese për garantimin e sigurisë.

Unë jam i njëjti person që, në dy procedime penale të ndryshme, jam:

– i akuzuar nga i njëjti SPAK;

– i gjykuar nga e njëjta GJKKO;

– i shoqëruar nga e njëjta administratë burgjesh.

Megjithatë:

– të mërkurën u vlerësova “i rrezikshëm”;

– të enjten rezultova “i parrezikshëm”.

Brenda së njëjtës gjykatë u zbatuan dy standarde të ndryshme:

– një trupë gjykuese ia la vendimin administratës së burgjeve;

– një tjetër mori vetë vendimin dhe urdhëroi administratën.

Në një rast, administrata e burgjeve refuzoi kërkesën time pa vlerësim individual; në tjetrin, e zbatoi urdhrin e gjykatës pa problem.

Prandaj, në mungesë të një shpjegimi logjik apo ligjor, mbetet vetëm një përfundim komik.

Unë, Ilir Beqaj:

– qenkam i rrezikshëm në ditët e javës që e kanë gërmën “r” në emrin e tyre (“e mërkurë”) dhe i parrezikshëm në ditët e javës që nuk e kanë gërmën “r” në emrin e tyre (“e enjte”); ose

– qenkam i rrezikshëm në datat me numër çift të muajit (20 maj) dhe i parrezikshëm në datat me numër tek të muajit (21 maj).

Pra, qenkam gjysmë i rrezikshëm dhe gjysmë i parrezikshëm.