KOMENT – Edhe pas tri vitesh, Natan Kenig përndiqet nga 7 tetori

PARIS, 7 tetor /ATSH-AFP/ – Natan Kenig nuk ka nevojë të mbyllë sytë për të përjetuar 7 tetorin e 2023-shit.

Radhët e makinave të djegura, trupat në tokë apo raketat në qiell.

“Pashë mizori, pashë gjërat më të tmerrshme në këtë botë”, thotë ai.

Tre vjet pas sulmeve të Hamasit, ky pjesëtar i ekipeve të shpëtimit, një nga të parët që ndërhynë në vendngjarje, mbetet i përndjekur nga ajo që pa.

Ashtu si i gjithë vendi, që sot përkujton masakrat më të këqija të kryera ndonjëherë në tokën e tij.

Është e vështirë të shihen menjëherë plagët e padukshme pas tipareve të tij të mprehta, mjekrës së tij të ashpër dhe shikimit të tij të drejtpërdrejtë.

Pastaj, ai thotë se “nuk do t’ia dëshiroja askujt përvojën e të parit trupa që digjen në makina dhe përpjekjes për t’i shpëtuar ata. Është çnjerëzore”.

Duhet shumë për ta tronditur këtë burrë 48-vjeçar, vullnetar prej tri dekadash me ”Zaka”-n, një OJQ ortodokse hebreje e specializuar në mbledhjen e mbetjeve të viktimave të vdekjeve të dhunshme, përfshirë gjakun e tyre, për t’i varrosur të tëra, siç kërkohet nga judaizmi.

Të njohur për reagimin e tyre të shpejtë, afërsisht 3 000 anëtarët e saj janë shpesh të parët që mbërrijnë në vendin e një masakre ose aksidenti dhe janë të trajnuar për të ndihmuar të mbijetuarit përpara se të kujdesen për të vdekurit.

Kështu, Natan Kenig në orët e para të 7 tetorit u nis me shpejtësi drejt zonave kufitare të Gazës, i njoftuar nga një koleg se diçka po ndodhte.

“U ktheva në rrugë dhe unë dhe Zoti e gjetëm veten përballë një rreshti makinash të djegura, me trupa njerëzish të qëlluar për vdekje në asfalt”, rrëfen ai.

“Papritmas, hyn në një botë tjetër, një botë të ngrirë në kohë”, thekson ai.

– “Një plagë e thellë” –

Ai nuk e di ende, por sapo ka mbërritur pranë vendit të festivalit muzikor ”Nova”, një nga epiqendrat e sulmeve nga lëvizja islamiste palestineze, e cila do të shkaktojë një përgjigje shkatërruese izraelite në Gaza.

Më shumë se 370 persona do të vriteshin atje, nga 1 221 vdekjet e lëna nga sulmet në Izrael, sipas shifrave zyrtare.

Në atë moment, Natan Kenig i përkushtohet me gjithë zemër misionit të tij duke ndihmuar të mbijetuarit, pastaj duke krehur zonën për të mbledhur trupat, në kushte veçanërisht të tmerrshme.

Ai përqendrohet në vështirësinë e identifikimit të saktë të viktimave të djegura të gjalla në makinat ose shtëpitë e tyre, në kibucin e sulmuar nga Hamasi.

Ai tregon se si dërgoi një qese që përmbante “disa qindra gramë” hi të mbledhur nga një makinë, së bashku me një unazë dhe një copë telefoni të djegur, në institutin mjeko-ligjor, pa e ditur se sa viktima kishin vdekur.

“Një muaj e gjysmë më vonë, u identifikuan katër persona dhe pati katër funerale”, shpjegon ai.

“Ky është misioni im në këtë botë”, shton më pas.

Ai e vazhdoi këtë punë deri në shkurt të vitit 2024, aq e madhe ishte shkalla e misionit.

Për të, “dita e 7 tetorit zgjati katër muaj”.

Por, kjo zhytje në tmerr përfundimisht gjeti një çarje në armaturën e tij.

“Një plagë e thellë”, pranon ky ndihmës i parë, i cili tani po vizitohet nga një psikolog.

– “Duke qenë dëshmitar” –

Kontrasti midis fytyrës së tij, tani të rëndë dhe të zymtë, dhe shprehjes së tij rrezatuese në fotot e vjetra të postuara në mediat e tij sociale është i habitshëm.

Para 7 tetorit, ky shef kuzhine ishte specializuar për mishin e tymosur.

“U solla gëzim njerëzve përmes ushqimit dhe i vura zemrën time çdo pjate”, thotë ai.

”Por, pasi pashë kaq shumë trupa të djegur, kjo nuk funksionon më”, thotë pas pak.

Jeta e tij personale dhe shoqërore ka vuajtje gjithashtu.

“Ndonjëherë, mbaj mend situata të caktuara, gjëra që pashë në tokë. Nuk është e lehtë; je ulur me njerëz, në një tavolinë, duke ngrënë, dhe papritmas duhet të largohesh”, psherëtin ai.

Pavarësisht gjithçkaje, ky njeri i devotshëm refuzon të ndiejë keqardhje për veten.

“Jam gjallë, falë Zotit. Jam gjallë dhe dua të jetoj, do të vazhdoj të jetoj, pavarësisht se çfarë thonë ata që duan të na shkatërrojnë”, thotë ai.

Ai nxjerr telefonin dhe shfleton qindra foto dhe video të bëra gjatë atyre ditëve të tmerrshme.

“Është e rëndësishme për mua të dëshmoj,” shpjegon ky baba i katër fëmijëve.

“Për brezin e ardhshëm. Në mënyrë që të sigurohen që kjo të mos ndodhë më kurrë”, shton pas pak./ a.jor.