Pse argjentinasit këndojnë për Anglinë dhe Ishujt Falkland para ndeshjeve me Anglinë

Argjentina dhe Anglia do të përballen në gjysmëfinalen e Kupës së Botës, pas fitores 3-1 të Argjentinës ndaj Zvicrës në çerekfinale, kur lojtarët brohoritën për Ishujt Malvinas dhe për Diego e për atë që pritet të jetë turneu i fundit i Lionel Messit. Ndeshja gjysmëfinale zhvillohet në Atlanta të mërkurën në mbrëmje (21:00 BST) dhe rikthimi i këtij rivaliteti historik i jep takimit një dimension më të fortë emocional.

Sipas bbc, çështja e Ishujve Falkland ka rrënjë historike dhe kulturore për Argjentinën: arkipelagu është territor britanik që nga 1833 dhe ndodhet rreth 300 milje larg bregut lindor të Argjentinës, e cila pretendon sovranitet. Përplasja u bë intensive në 1982, kur Argjentina pushtoi ishujt dhe humbi luftën që shpërtheu; konflikti zgjati 74 ditë dhe la 907 të vdekur—649 ushtarakë argjentinas, 255 britanikë dhe tre banorë të Falklandit. Përkujtesa e atyre që humbën dhe prania e ish-veteranëve kompreson rëndësinë morale të kësaj çështjeje në kulturën argjentinase.

Këngët dhe brohoritjet që përmendin Malvinas dhe Anglinë përdoren shpesh në stadiume dhe madje edhe në koncerte rok; një nga korret më të njohura thërret tifozët të kërcijnë dhe tall ata që nuk e bëjnë me etiketimin “anglez”. Para një miqësoreje me Zambinë në La Bombonera në mars, veteranë të luftës u bashkuan me lojtarët për të kënduar himnin kombëtar, një skenë që nënvizon sesi sporti dhe kujtesa historike ndërthuren. Kjo sfond historik gjithashtu çon në masa sigurie të shtuar për ndeshjet me tensione të tilla.

Nicolas Rotnitzsky, gazetar argjentinas, tha për bbc se fenomeni është i lidhur me ndarjen e identiteteve: “Është pjesë e kulturës argjentinase. Është si ‘ne nuk jemi ata — ne jemi ne’. Pra duhet të kërcijmë për të provuar se nuk jemi të tyre.” Kjo shpjegon pse për Argjentinën përballjet me Anglinë tejkalojnë vetëm një rivalitet sportiv dhe bëhen një moment i theksuar i kujtesës kombëtare.