«Riptide» në Oslo: Mikkel McAlinden rishpik fotografinë e peizazhit pas më shumë se katër dekadash

Pas më shumë se katër dekadash krijimtarie, fotografi norvegjez Mikkel McAlinden (i lindur më 1963) i kthehet edhe një herë natyrës, temës që ka mbajtur në qendër gjithë universin e tij fotografik. Siç njofton Artnet News, ekspozita e tij më e fundit, «Riptide», po shfaqet te Galleri K në Oslo dhe qëndron e hapur deri më 1 nëntor 2026, me imazhe që variojnë nga një qiell i ngarkuar me stuhi dhe një shtresë mjegulle, te një skicë pylli të shkretë dhe një studim nga afër i luleve të egra.

Sekreti i këtyre pamjeve qëndron në teknikën e artistit: McAlinden i krijon veprat duke shkrirë dhjetëra imazhe së bashku në postproduksion, me një proces që i fshin qepjet mes fotografive të veçanta. Edhe përmasat kanë rëndësinë e tyre — veprat, gati në shkallë reale, e vendosin shikuesin në marrëdhënie të drejtpërdrejtë me subjektin, duke e shembur distancën e zakonshme mes të parit të një fotografie dhe të qëndruarit brenda vetë peizazhit.

Procesi e mjegullon edhe kufirin mes fotografisë dhe pikturës. Te «Skvaller» (2025), një imazh panoramik bimësh, artisti ka fotografuar duke lëvizur fizikisht anash përgjatë skenës dhe është frymëzuar — në atmosferë, jo në kompozim — nga piktura e famshme e vitit 1893 «Lørdagskveld» e Halfdan Egedius-it. Edhe titulli i ekspozitës është një homazh ndaj së shkuarës: ai merr shkas nga pikturat e Fritz Thaulow-t për lumin Akerselva, i njëjti lumë nga i cili McAlinden ka marrë materialin e tij burimor.

Vepra që i jep emrin ekspozitës, «Riptide» (2026), e ka gati gjithë gjysmën e poshtme të kompozimit të humbur në hije, të shpuar vetëm nga reflektime të vogla drite, ndërsa pjesa e sipërme zbulon shikime joshëse qytetërimi. Te «Gadd» (2026), ajo që në pamje të parë duket një studim i një trungu peme të dredhur, nga afër kthehet në diçka të çuditshme e surreale: një ngatërresë e pamundur lëvoresh dhe degëzash. Së bashku, imazhet tregojnë një ndjesi të përhapur paqëndrueshmërie — një rrymë e nëndheshme që nuk zgjidhet plotësisht, por vazhdon të këmbëngulë, duke e lënë shikuesin në një kërkim pamor pa fund.