Sensacion shkencor në Indi, zbulohen mbetjet e gjarprit më të madh në botë

Një zbulim spektakolar paleontologjik në Indi tronditi komunitetin shkencor dhe ndryshoi njohuritë e mëparshme rreth gjarpërinjve më të mëdhenj që janë zvarritur ndonjëherë në Tokë.

Shkencëtarët kanë njoftuar zbulimin e një fosili të një gjarpri të madh të lashtë, të quajtur Vasuki indicus, i cili, sipas vlerësimeve, mund të ketë arritur ose edhe tejkaluar gjatësinë e Titanoboas legjendare – një zvarranik gjigant që deri më tani konsiderohej “mbreti” i padiskutueshëm i gjarpërinjve prehistorikë.

Kjo specie e zbuluar rishtazi jetoi rreth 56 milionë vjet më parë, në një periudhë kur Toka ishte ende nën ndikimin e kushteve klimatike jashtëzakonisht të ngrohta që pasuan zhdukjen e dinosaurëve. Ky gjarpër i madh lëvizte ngadalë nëpër kënetat dhe ligatinat bregdetare të asaj që tani është India perëndimore.

Zbulimi në minierën e Gujaratit

Fosilet u gjetën në zonën Panandro, në shtetin e Gujaratit, brenda një miniere linjiti. Studiuesit nxorën në dritë 27 vertebra, disa prej të cilave u gjetën në sekuencën e tyre anatomike natyrore, duke u ofruar shkencëtarëve prova kyçe për vlerësimin e madhësisë së përgjithshme të kafshës.

Sipas një studimi të botuar në revistën shkencore Scientific Reports, Vasuki indicus ndoshta arriti një gjatësi prej 15 metrash të pabesueshme dhe peshonte më shumë se një ton. Për krahasim, Titanoboa, e cila u zbulua në vitin 2009 në një minierë qymyri në Kolumbi, ishte rreth 13 metra e gjatë dhe peshonte pak më shumë se një ton.

Shkencëtarët theksojnë se ky zbulim jo vetëm që rivalizon Titanoboan për sa i përket dimensioneve, por gjithashtu përmbys teoritë e mëparshme në lidhje me shpërndarjen gjeografike të gjarpërinjve gjigantë gjatë epokave Paleocen dhe Eocen.

Pavarësisht madhësisë së tij kolosale, Vasuki indicus ndoshta nuk ishte një kafshë veçanërisht e shpejtë ose e shkathët. Studiuesit besojnë se është një grabitqar i ngadaltë, por jashtëzakonisht i fortë që e ndiqte prenë e tij nga një pritë në zonat moçalore.

Debajit Datta, udhëheqësja e studimit dhe studiuese në Institutin Indian të Teknologjisë në Roorkee, shpjegoi se ky gjarpër ka shumë të ngjarë t’i mposhtë viktimat e tij me anë të shtrëngimit, në një mënyrë të ngjashme me atë që bëjnë anakondat dhe pitonët sot.

Trupi i gjarprit ishte jashtëzakonisht i gjerë dhe cilindrik. Rruazat e fosilizuara arrinin një gjerësi prej 11 centimetrash, gjë që sugjeron se diametri i trupit të saj ishte rreth 44 centimetra. Sipas shkencëtarëve, kjo masë do të ishte e mjaftueshme që gjarpri, gjatë lëvizjes, të rrëzonte pemë më të vogla ose të ngecej me forcë midis shkëmbinjve.

Meqenëse kafka nuk u gjet, shkencëtarët ende nuk mund ta rindërtojnë plotësisht sjelljen e tij, por janë pothuajse të sigurt se Vasuki nuk ishte helmues, por mbështetej vetëm në fuqinë e muskujve.

Zbulimi i Vasuki indicus ka rindezur debatin se cili gjarpër është zyrtarisht më i madhi në historinë e planetit. Edhe pse rruazat e Titanoboas janë pak më të mëdha, vlerësimet e gjatësisë totale të ekzemplarit indian ofrojnë argumente të reja në favor të kësaj specie të re.

Paleontologu Sunil Bajpayee, një anëtar i ekipit kërkimor, tha se aktualisht nuk është plotësisht e qartë nëse Vasuki ishte më i rëndë apo më i dobët në krahasim me Titanoboa.

Ekzistenca e një gjarpri kaq të madh në Indi ka një rëndësi të veçantë për të kuptuar lëvizjen e zvarranikëve në mbarë botën. Deri më tani, besohej se gjigantë të tillë ishin të kufizuar kryesisht në Amerikën e Jugut, por një zbulim i ri tregon se boa-t konstriktorë gjigantë banonin në pjesë të ndryshme të planetit.