Teherani pas armëpushimit: mes lehtësimit, frikës dhe pasigurisë për të ardhmen

Jeta në Tehran ka filluar të marrë frymë disi pas javësh bombardimesh intensive, ndërsa një armëpushim dyjavor mes Iranit dhe Shteteve të Bashkuara ka sjellë një qetësim të përkohshëm në terren. Megjithatë, për miliona qytetarë iranianë, frika dhe pasiguria mbeten ende të pranishme.

Në ditën e parë të armëpushimit, disa shenja normaliteti janë rikthyer në kryeqytetin iranian. Trafiku është shtuar gjatë orëve të ditës dhe qytetarët kanë nisur të dalin në kafene apo parqe, duke diskutuar mbi të ardhmen dhe nëse marrëveshja do të qëndrojë.

Por qyteti, me mbi 10 milionë banorë, është ende larg ritmit të zakonshëm. Që prej 28 shkurtit, ai është goditur nga mijëra sulme ajrore, ndërsa sistemet e mbrojtjes ajrore janë aktivizuar disa herë edhe pas shpalljes së armëpushimit, pa një shpjegim të qartë nga autoritetet.

Ndërkohë që disa qytetarë shprehen optimistë se marrëveshja do të vazhdojë, të tjerë janë skeptikë, sidomos pas sulmeve ndaj objekteve energjetike në jug të Iranit dhe tensioneve të vazhdueshme në rajon. Sulme me raketa dhe dronë janë raportuar edhe në vende të Gjirit, në një spirale hakmarrjesh që rrezikon të minojë armëpushimin.

Presidenti amerikan, Donald Trump, e ka cilësuar marrëveshjen si një “fitore vendimtare”, ndërsa ushtria amerikane ka deklaruar se ka goditur mbi 13,000 objektiva në Iran gjatë më pak se gjashtë javëve luftë. Megjithatë, zyrtarë të lartë kanë theksuar se armëpushimi është vetëm një pauzë dhe luftimet mund të rifillojnë në çdo moment nëse nuk arrihet një marrëveshje përfundimtare.

Nga ana tjetër, edhe në Iran po shpallen “fitore”. Media shtetërore ka transmetuar festime dhe deklarata triumfi, ndërsa Këshilli i Sigurisë Kombëtare ka bërë thirrje për unitet dhe shmangie të përçarjeve.

Situata politike në vend mbetet e ndërlikuar pas vrasjes së liderit suprem Ali Khamenei në ditën e parë të luftës. Ai është pasuar nga Mojtaba Khamenei, ndërsa figura kyçe të regjimit nuk janë shfaqur publikisht që nga fillimi i konfliktit.

Edhe pse qeveria organizon marshime dhe aktivitete për të treguar forcë dhe mbështetje popullore, jo të gjithë qytetarët janë të bindur. Disa mbështetës të regjimit kanë shprehur zhgënjim dhe habi për armëpushimin, pasi më parë ishte premtuar se lufta do të vazhdonte pa ndërprerje.

Ndërkohë, kushtet e jetesës për shumicën e iranianëve janë përkeqësuar. Interneti është pothuajse i bllokuar, me vetëm 1% të trafikut normal, duke goditur rëndë ekonominë dhe komunikimin. Ata që arrijnë të lidhen përmes VPN-ve kërkojnë heqjen e kufizimeve, por autoritetet nuk japin sinjale për lehtësim.

Paralelisht, sistemi gjyqësor ka ashpërsuar qëndrimin ndaj çdo forme kundërshtimi. Dënimet me vdekje dhe konfiskimet e pasurive po shpallen pothuajse çdo ditë për persona të akuzuar për bashkëpunim me SHBA-në dhe Izraelin, duke rritur klimën e frikës në vend.

Edhe pas armëpushimit, konflikti vazhdon të prodhojë viktima në rajon. Sulmet izraelite në Liban kanë shkaktuar qindra të vrarë, duke treguar se paqja mbetet e brishtë dhe e përkohshme.

Në këtë realitet të ri, qytetarët iranianë jetojnë mes shpresës për qetësi dhe frikës nga një rikthim i menjëhershëm i luftës – një ekuilibër i brishtë që mund të thyhet në çdo moment.