«The Penelopiad» në York merr tri yje nga The Guardian: Penelopa dhe shërbëtoret e saj marrin fjalën përballë Odiseut

Pas një vere ku Odiseu dominoi vëmendjen përmes filmit të madh të Christopher Nolan-it për Homerin, në York janë gratë ato që marrin fjalën. The Guardian i ka dhënë tri yje nga pesë produksionit të «The Penelopiad» në York Theatre Royal, adaptimit skenik që Margaret Atwood bëri nga novela e saj, ku historia e Odisesë rrëfehet nga sytë e Penelopës dhe të shërbëtoreve të saj.

Shfaqja, siç njofton The Guardian, zhvillohet në Had, ku Penelopa e vdekur rrëfen martesën e saj, nisjen e Odiseut për në Trojë dhe vitet e gjata që pasuan. Kori prej tetë shërbëtoresh vë në skenë episode nga jeta e saj dhe e ndërpret rrëfimin me këndvështrimin e tyre të hidhur — zërat e grave që në mit u heshtën krejtësisht, ndërsa ai i Penelopës u la mënjanë. Produksioni luhet në York deri më 31 tetor, me shfaqjet paraprake të nisura më 10 tetor dhe natën e shtypit më 14 tetor.

Regjinë e ka drejtoresha krijuese e teatrit, Juliet Forster, ndërsa skenografia është e Sara Perks. Sipas The Guardian, Hadi i Perks është minimal, steril dhe pa tipare, i zbrazur qëllimisht nga pasioni dhe rrëmuja e jetës, ndërsa litarët e trashë të kuq si gjaku sjellin në mendje njëkohësisht endjen e Penelopës dhe litarët me të cilët u varën shërbëtoret. Amelia Bullmore, në rolin e Penelopës, vlerësohet për përmbajtjen e saj plot ironi të thatë, ndonëse kritika e gjen interpretimin herë-herë të ngurtë dhe pa teksturë, me humorin e zi të Atwood-it që nuk shpërthen sa duhet.

Energjinë e mban kori: tetë aktoret — Nell Baker, Danielle Bird, Olivia Burton-Laws, Faye Campbell, Pena Iiyambo si Helena, Kat Johns-Burke, Syakira Moeladi dhe Charlie Russell si Odiseu — luajnë role të shumëfishta, këndojnë, kërcejnë dhe vrapojnë nëpër histori me ndërrime të shpejta kostumesh, në kontrast të fortë me përmbajtjen e Penelopës, derisa kujtesa e fatit të tyre vdekjeprurës e ndërpret lojën. Muzika dhe drejtimi muzikor janë të Kate Marlais, lëvizja skenike e Michelle Edwards dhe ndriçimi i Alexandra Stafford.

Bëhet fjalë për ringjalljen e parë të madhe britanike të veprës që nga premiera e vitit 2007 në Swan Theatre të Stratford-upon-Avon-it, nga Royal Shakespeare Company dhe National Arts Centre i Kanadasë. Në përfundim, sipas The Guardian, produksioni në më të mirën e tij lë të kuptohet djallëzia teatrale e kompanive Kneehigh dhe Wise Children, por pa të njëjtin shkëlqim e kafshim: rrëfimi feminist mirëpritet, por shfaqja mund të kishte goditur më fort sesa godet në fund.