Vittorio Reggianini, mjeshtri italian që e pikturoi mëndafshin në përsosmëri

– Ka piktorë që rrëfejnë histori përmes njerëzve dhe ka të tjerë që i japin jetë edhe objekteve. Vittorio Reggianini ishte një prej tyre.

Në pikturat e tij, një fustan prej sateni nuk është thjesht pjesë e veshjes, ai duket sikur kap dritën, lëviz me trupin dhe mund të preket.

Reggianini ishte një piktor italian i njohur për skenat elegante të jetës shoqërore, veçanërisht për paraqitjen e grave, fëmijëve, ambienteve luksoze dhe veshjeve të stërholluara.

Ai kishte një aftësi të veçantë për të riprodhuar në telajo teksturat e pëlhurave, mobilieve dhe dekoreve me një imtësi që shpesh i afrohej efektit miniaturist.

Kush ishte Vittorio Reggianini?

Vittorio Reggianini lindi në Modena të Italisë, në vitin 1858.

Ai studioi në akademinë e artit të qytetit, ku pati si mësues Antonio Simonazzi, dhe më vonë u bë vetë profesor në të njëjtin institucion.

Në fillimet e karrierës, Reggianini u mor me tema historike dhe realiste.

Në vitin 1884, ai fitoi çmimin e dytë “Poletti” me veprën “Sassolo de’ Sassoli svela al padre la congiura per sottrarre Modena agli Estensi”, një pikturë që ndërthurte realizmin me interesin për temat mesjetare.

Një vit më vonë, në 1885, ai u zhvendos në Firence.

Ky moment shënoi një kthesë të rëndësishme në karrierën e tij.

Atje filloi të përqendrohej gjithnjë e më shumë te skenat elegante të jetës borgjeze dhe te rikrijimi i një bote luksoze, të frymëzuar kryesisht nga shekulli XVIII.

Në Firence, Reggianini pati mbështetjen e tregtarit të artit Pisani dhe gradualisht fitoi një audiencë ndërkombëtare.

Veprat e tij u bënë të njohura jo vetëm në Itali, por edhe në Evropë dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Ai mori pjesë në ekspozita të rëndësishme, përfshirë ato në Firence dhe Gjenovë.

Në vitin 1900, ai prezantoi veprën “Tristis Matris Nati Presaga Finis” në konkursin Alinari, ndërsa më vonë ekspozoi në Firence në vitet 1907–1908 dhe 1910–1911.

Askush nuk e pikturoi mëndafshin si Vittorio Reggianini

Reggianini nuk pikturonte thjesht njerëz të veshur bukur.

Ai i kushtonte jashtëzakonisht shumë rëndësi sipërfaqeve dhe materialeve.

Sateni në veprat e tij reflekton dritën; kadifeja duket më e rëndë dhe më e butë; dantella krijon ndjesinë e tejdukshmërisë, ndërsa mobiliet e praruara dhe perdet e pasura e plotësojnë atmosferën e luksit.

Kjo është arsyeja pse tekstilet janë shpesh po aq të rëndësishme sa personazhet.

Një fustan mund të tërheqë syrin po aq sa një fytyrë apo një gjest.

Në vend që të dokumentonte një moment të caktuar historik, Reggianini krijonte skena të idealizuara dhe teatrale, ku personazhet lexojnë letra, bisedojnë, luajnë muzikë, flirtojnë ose përfshihen në situata të vogla shoqërore.

Shpesh, këto skena vendosen në ambiente të pasura me mobilie, piktura, perde dhe objekte dekorative.

Një botë elegante, por kryesisht e imagjinuar

Pikturat e tij nuk duhen parë si fotografi të jetës së aristokracisë evropiane.

Ato ishin më tepër fantazi romantike të një bote elegante, të krijuara për shijen e publikut të pasur të fundit të shekullit XIX dhe fillimit të shekullit XX.

Kjo ishte një prirje e përhapur te piktorët e zhanrit në Firence.

Reggianini punoi në një drejtim të ngjashëm me artistë si Federico Andreotti, Francesco Vinea dhe Joseph Frederic Charles Soulacroix, të cilët gjithashtu rikrijonin skena luksoze të frymëzuara nga e kaluara.

Megjithatë, Reggianini nuk u kufizua vetëm te jeta mondane.

Burimet e artit tregojnë se ai realizoi edhe skena më modeste, përfshirë ambiente dhe personazhe të lidhura me jetën e fshatarëve.

Trashëgimia

Sot Reggianini kujtohet veçanërisht për saktësinë e detajeve, trajtimin e dritës dhe aftësinë e jashtëzakonshme për të pikturuar pëlhurat dhe materialet luksoze.

Veprat e tij vazhdojnë të shfaqen në koleksione dhe në tregun ndërkombëtar të artit; disa prej tyre janë ofruar edhe nga shtëpi të njohura ankandesh si Christie’s dhe Sotheby’s.

Reggianini ndërroi jetë në Romë në fund të viteve 1930.

Muzeu “Musée d’Orsay” e daton vdekjen në 1938, ndërsa burime të tjera të specializuara e japin vitin 1939. /