«2:22 – A Ghost Story» hapet zyrtarisht Off-Broadway: premiera e New York-ut e thrillerit të Danny Robins-it, kritika e ndarë me mesatare 60 për qind
Me Jasmine Cephas Jones si Jenny dhe Anna Camp si Lauren, drama mbinatyrore që erdhi nga West End-i u prit me vlerësime të përziera në Lucille Lortel Theatre — shfaqjet vazhdojnë deri më 17 janar 2027.
Premiera e New York-ut e «2:22 – A Ghost Story», thrillerit mbinatyror të nominuar për çmimin Olivier, u hap zyrtarisht mbrëmjen e së enjtes, 5 nëntor, në Lucille Lortel Theatre, siç njofton BroadwayWorld. Produksioni kishte nisur shfaqjet paraprake më 20 tetor dhe do të vazhdojë angazhimin e tij të kufizuar deri më 17 janar 2027.
Drama e Danny Robins-it, me regji të Matthew Dunster-it dhe Gabriel Vega Weissman-it, sjell Jasmine Cephas Jones në rolin e Jenny-t, Anna Camp në rolin e Lauren-it, Finn Jones në rolin e Sam-it dhe Martin Marquez në rolin e Ben-it. Jenny është e bindur se shtëpia e saj e re është e pushtuar nga një prani e mbinatyrshme, ndërsa burri i saj Sam mbetet skeptik; kur miqtë Lauren dhe Ben vijnë për një darkë inaugurimi, debati nëse fantazmat ekzistojnë vërtet ndizet, dhe të katërt vendosin të qëndrojnë zgjuar deri në orën 2:22 të mëngjesit për të zbuluar të vërtetën.
Shfaqja mbërrin në New York pas një rruge të gjatë britanike: sipas Playbill, ajo ka luajtur shtatë sezone në West End dhe dy turne në Britaninë e Madhe. Jones, fituese e çmimeve Emmy dhe Grammy e njohur nga «Hamilton», dhe Camp, e njohur nga «True Blood» dhe «Pitch Perfect», kryesojnë një kast ku Finn Jones bën debutimin e tij në skenën e New York-ut.
Pritja e kritikës, megjithatë, ishte e përzier, me një mesatare prej vetëm 60 për qind në përmbledhjen e BroadwayWorld-it. Jerry Portwood i 1 Minute Critic shkroi se ulërimat e dhelprave jashtë shtëpisë janë gjëja më bindëse që e përndjek skenën, ndërsa Frank Scheck i New York Stage Review e quajti në thelb një kalvar të gjatë për personazhet dhe për publikun; edhe Gillian Russo e New York Theatre Guide pranoi se rrallë u frikësua, përtej atyre ulërimave.
Zachary Stewart i TheaterMania vuri në dukje se drama «shpjegon shumë, por lë edhe pyetje të mëdha», Thom Geier i Culture Sauce pa regjisorët më të interesuar për mekanikën e zgjuar të frikës sesa për një botë njerëzore të besueshme — megjithëse kthesa pak para perdes finale të detyron të rivlerësosh gjithçka — ndërsa Charles Isherwood i The Wall Street Journal gjeti pak momente terrori të vërtetë, përveç një ose dy drithërimave në kulm. Kështu, premiera njujorkeze e thrillerit që në Londër u nominua për Olivier e lë publikun të ndarë njësoj si personazhet e tij: mes besimit dhe skepticizmit.



Komentet
Bëhu i pari që komenton!
Lini një Koment të Ri
Për t'u përgjigjur një komenti specifik, kliko butonin 💬 Përgjigju poshtë atij komenti.