«We’ll See» hapet zyrtarisht në Public Theater: familja Apple e Richard Nelson-it përballë natës së zgjedhjeve, kritika e ndarë me mesatare 78.6 për qind

Familja Apple është rikthyer rreth tryezës së ngrënies, dhe këtë herë nata është ajo e vërteta. «We’ll See», drama e re e shkruar dhe e drejtuar nga Richard Nelson, u hap zyrtarisht të martën, më 3 nëntor, në Public Theater të Nju Jorkut — pikërisht në natën e zgjedhjeve afatmesme amerikane, në të cilën është vendosur edhe vetë veprimi i shfaqjes, siç njofton BroadwayWorld në përmbledhjen e recensioneve të kritikës. Shfaqja jepet në Barbaralee Theater dhe sezoni i saj i zgjatur vazhdon deri më 29 nëntor.

Në skenë ribashkohet ansambli historik i serisë së familjes Apple: Sally Murphy në rolin e Jane-it, Maryann Plunkett si Barbara, Laila Robins si Marian dhe Jay O. Sanders si Richard, ndërsa Yvonne Woods i bashkohet kastit si Yvonne, partnerja e Richard-it. Sipas TheaterMania-s, kjo është pjesa e tetë e serisë së familjes Apple dhe e 13-ta e panoramës më të gjerë të Rhinebeck-ut, cikli që Nelson e nisi në vitin 2010 me «That Hopey Changey Thing», të vendosur në një tjetër natë zgjedhjesh afatmesme. Ekipi krijues përfshin skenografin Jason Ardizzone-West, kostumografen Susan Hilferty, ndriçimin e Jennifer Tipton-it dhe tingullin e kompozitorin Scott Lehrer.

Reagimi i kritikës është kryesisht i ngrohtë, me një mesatare vlerësimi prej 78.6 për qind në përmbledhjen e BroadwayWorld-it. Sara Holdren e Vulture-it e quan shfaqjen «një histori dërrmuese dhe thellësisht e besueshme» dhe veçan rrëfimin e Plunkett-it si një nga pjesët më të mira të mbrëmjes, ndërsa Melissa Rose Bernardo e New York Stage Review e përshkruan produksionin si «bukërisht natyralist» dhe shkruan se dashuria e publikut për familjen Apple dhe për kastin e saj të pakrahasueshëm nuk është zbehur. Edhe David Gordon i TheaterMania-s vlerëson Plunkett-in, e cila «si gjithmonë, ia del mbanë», dhe Sally Murphy-n në rolin e Jane-it, një grua që e ndien veten të lënë pas nga një botë që ecën shpejt përpara.

Por jo të gjithë kritikët janë bindur. Amelia Merrill e New York Theatre Guide vëren se, pavarësisht kërcënimeve për demokracinë për të cilat vëllezërit e motrat psherëtijnë, në «We’ll See» nuk ka ndjenjë urgjence dhe kjo, sipas saj, nuk bën dramë bindëse. Thom Geier i Culture Sauce, nga ana tjetër, e lexon shfaqjen si pasqyrë të shqetësimeve të publikut besnik të Public Theater-it dhe arrin në përfundimin se vetë akti i të qenit bashkë — në teatër apo rreth një tryeze ngrënieje — mund të jetë mbrojtja më e mirë kundër dëshpërimit.

Me kohëzgjatje rreth 110 minuta pa pushim, «We’ll See» e vendos familjen imagjinare të Rhinebeck-ut përballë ankthit të një nate zgjedhjesh reale, ndërsa spektatorët në sallë përjetonin të njëjtën pritje si personazhet në skenë. Për Nelson-in dhe ansamblin e tij, është vazhdimi i një eksperimenti unik në teatrin amerikan: të shkruash historinë e një vendi në kohën reale, darkë pas darke dhe zgjedhje pas zgjedhjesh.