«Cadel: Lungs on Legs» në Londër: një aktor, një biçikletë dhe ëndrra e Tour de France

Një aktor i vetëm, një biçikletë dhe një ëndërr e madhe: kështu e përshkruan shfaqjen «Cadel: Lungs on Legs» recensioni i publikuar sot, më 18 tetor, nga kritiku Liam O’Dell, i cili e ndoqi produksionin në Riverside Studios në Hammersmith të Londrës. Shfaqja, premiera londineze e së cilës nisi më 13 tetor, do të luhet në këtë skenë deri më 15 nëntor dhe tregon historinë e Cadel Evans-it, australianit të parë që fitoi Tour de France, me fitoren e tij të vitit 2011.

Connor Delves, i cili e ka shkruar shfaqjen së bashku me Steve McMahon-in, e luan Evans-in duke pedaluar pothuajse gjatë gjithë kohës në biçikletë. Sipas O’Dell-it, interpretimi i tij është rrëmbyes dhe me një përqendrim ekstrem që i përgjigjet përkushtimit të vetë çiklistit: publiku ndien çdo rrëzim dhe çdo shtytje përpara, ndërsa djersa i shtohet aktorit në fytyrë dhe skena mbushet me shishe uji të hedhura. Regjisori dhe dramaturgu Mark Barford e ndërton këtë ritëm me një platformë rrotulluese që ofron pamje panoramike të Delves-it gjatë garave, ndërsa trajneri italian Aldo Sassi e udhëzon atë nga një pozicion i drejtë, në kontrast me Evans-in gjithmonë të përkulur përpara, duke rrëshqitur në çdo garë pothuajse si një balerin.

Shfaqja 65-minutëshe nuk është vetëm garë: ajo ndalet edhe te plagët që e formësuan çiklistin. Në fëmijëri, Evans pësoi një dëmtim traumatik në tru pasi u godit në kokë nga një kalë, një përvojë nga e cila, siç thuhet në shfaqje, ai «mësoi mësime për dhimbjen që trupi im nuk do t’i harrojë kurrë». Muzika mban ritmin e rrëfimit, me këngën «Sweet Dreams» të Eurythmics që shoqëron momentin më reflektues të veprës, ndërsa humbja e trajnerit Sassi nga kanceri i jep dedikimit të ëndrrës së Evans-it një peshë emocionale të veçantë.

Recensioni nuk i kursen as vërejtjet: sipas O’Dell-it, disa personazhe dytësorë mbeten të pazhvilluar mjaftueshëm — përmendja e shkurtër e qenit Molly është një shembull — ndërsa ndriçimi i Mitchell Fenton-it, që përfaqëson turmën e medias, në rreshtin e parë bëhet pothuajse i padurueshëm, dhe dizajni i videos nga Lauren Cochrane, me shenjat e kohës në cep të ekranit, herë pas here e largon vëmendjen nga aktori, edhe pse në përgjithësi videot japin kontekst dhe shkallë përtej një njeriu dhe biçikletës së tij.

Megjithatë, bilanci i kritikut është qartësisht pozitiv: energjia dhe pasioni i shfaqjes janë të prekshëm, edhe në gjërat e vogla zbavitëse që Delves ndan me publikun pas rënies së perdes. «Nuk kam qenë kaq i zhytur në një shfaqje prej kohësh», shkruan O’Dell, duke e mbyllur recensionin me ndjesinë se, ndërsa rrotat rrotullohen, spektatori është aty, në garë, bashkë me Evans-in.