Cindy Sherman hapet sot në Londër me «Fabric Matrons»: pëlhura që bëhet kostum dhe sfond, mes fshehjes dhe shfaqjes

Ekspozita e re e Cindy Sherman-it hapet sot, 13 tetor, në Londër. Siç njofton Hauser & Wirth, seria fotografike «Fabric Matrons» prezantohet në galerinë e Savile Row dhe do të qëndrojë e hapur deri më 23 dhjetor 2026, në javën kur kryeqyteti britanik jeton me ritmin e panaireve dhe ekspozitave të vjeshtës.

Në veprat e reja, pëlhura nuk është thjesht veshje. Shtresat e palosura me kujdes shërbejnë njëkohësisht si kostum dhe si sfond, ndaj personazhet duket sikur dalin nga tekstili dhe njëkohësisht treten brenda tij. Kjo lojë mes fshehjes dhe shfaqjes është zemra e serisë: Sherman e trajton identitetin si diçka që ndërtohet dhe rindërtohet gjatë gjithë jetës, dhe pyet se si e negociojnë gratë dukshmërinë e tyre në faza të ndryshme të saj.

Pika e nisjes, sipas galerisë, ishte një revistë e shpërndarë falas nga një dyqan luksoz në Hamptons, me imazhe të retushuara të një modeleje të brezit të vetë artistes, të mbuluar me bizhuteri. Prej aty, artistja nisi të punojë me copa të gjata pëlhure që vlejnë njëherësh për stilim dhe për skenografi. Me ftesë të Chanel-it, disa vepra përfshijnë pëlhura dhe bizhuteri nga arkivi i shtëpisë së modës, përfshirë tweed-e të endura me shirita lëkure, fije ari dhe temina — një dialog që Sherman e kishte nisur që me serinë «Ominous Landscapes» të viteve 2010–2012, ku personazhet mbanin veshje arkivore.

Artistja punon pa një skenar të gatshëm: së pari vjen pëlhura, pastaj parukja dhe në fund grimi. Në disa portrete fytyrat duken pothuajse të retushuara, në të tjera shenjat e moshës theksohen qëllimisht, ndërsa dorezat që e bëjnë lëkurën artificialisht të përsosur lënë të kuptohet dëshira për të fshehur vetveten e vërtetë. Mes këtyre dy poleve — rezistencës ndaj kohës dhe pranimit të saj — seria flet hapur për presionin e vazhdueshëm për të ndërtuar dhe ruajtur një imazh publik.

Sherman, e lindur në vitin 1954, është prej dekadash një nga emrat qendrorë të fotografisë bashkëkohore: ajo përdor veten si modele dhe mishëron personazhe të sajuara që vënë në pikëpyetje klishetë mbi feminitetin dhe mënyrën se si ndërtohen imazhet. «Fabric Matrons» e çon këtë praktikë drejt përvojës së plakjes, me një teatralitet të shtuar që merr kodet e fotografisë editoriale të modës dhe e prish shkëlqimin e saj me artificialitet të qëllimshëm.