FOKUS – Numri i sëmundjeve nuk mjafton për të përcaktuar rrezikun te të moshuarit

– Diabeti, sëmundjet kardiovaskulare, çrregullimet e frymëmarrjes, depresioni, artroza, osteoporoza dhe sëmundje të tjera kronike janë të shpeshta në moshat e avancuara, shkruan salute.eu.

Prania e dy ose më shumë sëmundjeve kronike te i njëjti person, e njohur si multimorbiditet, përbën një nga sfidat kryesore të geriatrisë moderne.

Por, sipas një studimi të publikuar në revistën ndërkombëtare Nature Aging nga studiues të Fakultetit të Mjekësisë dhe Kirurgjisë të Universitetit Katolik të Zemrës së Shenjtë, numri i sëmundjeve nuk mjafton për të përcaktuar rrezikun klinik të një të moshuari të brishtë.

Po aq e rëndësishme është mënyra se si këto sëmundje kombinohen dhe ndërveprojnë me njëra-tjetrën.

Studiuesit identifikuan katër modele të multimorbiditetit: modelin jospecifik, atë respirator, psikiatrik dhe kardiometabolik.

Analiza tregoi se përfitimi nga ndërhyrjet parandaluese ishte veçanërisht i dukshëm te personat me profile psikiatrike dhe jospecifike.

Studimi përfshiu rreth 1,200 persona të moshës 70 vjeç e lart, të cilët kishin dobësi fizike, sarkopeni dhe të paktën dy sëmundje kronike.

Të dhënat u morën nga Projekti Sprintt, një nga studimet e rëndësishme klinike evropiane mbi dobësinë fizike dhe sarkopeninë te të moshuarit.

Projekti, i nisur në vitin 2016, synonte të vlerësonte efektivitetin e një ndërhyrjeje të kombinuar, e cila përfshinte aktivitet fizik, mbështetje teknologjike dhe këshillim ushqimor, me qëllim uljen e rrezikut të paaftësisë motorike.

Sipas studiuesit Emanuele Marzetti, rezultatet tregojnë se parandalimi i paaftësisë te të moshuarit e brishtë duhet të jetë gjithnjë e më i personalizuar.

Dy persona që kanë të njëjtin numër sëmundjesh kronike mund të kenë nevoja klinike dhe përgjigje të ndryshme ndaj trajtimit, në varësi të llojit të sëmundjeve dhe mënyrës se si ato ndërveprojnë me njëra-tjetrën.

Për këtë arsye, klasifikimi i të moshuarve sipas profileve të multimorbiditetit mund të ndihmojë në orientimin më të saktë të strategjive parandaluese dhe rehabilituese.

Parandalimi

Sipas Francesco Landi, profesor i Mjekësisë së Brendshme në Universitetin Katolik të Zemrës së Shenjtë dhe drejtor i Departamentit të Shkencave të Plakjes, Ortopedisë dhe Reumatologjisë në Fondacionin Policlinico Universitario Agostino Gemelli IRCCS, jetëgjatësia nuk duhet të shndërrohet në një periudhë pritjeje për dobësinë fizike.

Ai thekson rëndësinë e parandalimit që në moshat më të reja, duke mbrojtur lëvizshmërinë dhe funksionin fizik të të moshuarve.

Mesazhi kryesor i studimit, sipas studiuesve, është se nuk mjafton të numërohen sëmundjet kronike. Për të parandaluar paaftësinë, duhet të vlerësohet edhe funksioni fizik, të ruhet aftësia për të lëvizur dhe të ndërhyhet përpara se dobësia të përparojë në paaftësi.