Gaddafi më 1999 ua dha 59 mijë tonë naftë serbëve: Po e luftoni Kosovën, por ju dua

Tashmë 17 vjet më vonë, publiku u njoftua nga ish-ministri i Ekonomisë i FR Jugosllavisë, Rade Filipoviq, ku ai mbështeti tregimet për simpatitë e pazakonta që Presidenti i Rusisë ka drejtuar ndaj vendit serb.

“Para bombardimeve të NATO-s, Millosheviq më kërkoi të shkoj në Moskë dhe t’iu kërkoj rusëve të na furnizojnë me gaz, në mënyrë që njerëzit të mos ngrihen nga të ftohtit”, tha Filipoviq.

Gazi ishte, gjithashtu, i nevojshëm për funksionimin e të gjithë vendit, madje edhe të ushtrisë. Siç tha Filipoviq, për tri ditë me durim e priti Viktor Chernomyrdin, themeluesin e “Gazpromit” dhe një prej njerëzve më të fuqishëm të Rusisë, një bashkëpunëtor i ngushtë i Presidentit Boris Jelcin.

“Shkova në zyrën e Kremlinit ku ishin ulur Viktor Chernomyrdin dhe Vladimir Putin. Viktor ishte shumë i zemëruar me ne, sepse i detyrohemi 22 milionë dollarë për gazin”, thotë Filipoviq, raporton “Vestinet”, transmeton Periskopi.

Ministri i Jashtëm i atëhershëm i Republikës Federale të Jugosllavisë, Zhivadin Jovanoviq, tha se “Jelcin mbështeti qëndrimet amerikane, si dhe Chernomyrdin, të cilët po ushtronin një presion të madh mbi Millosheviqin nën urdhrat amerikanë në atë kohë”.

“Nga ana tjetër, Putini dhe një numër i njerëzve të tjerë në ushtrinë e atëhershme kanë mbrojtur solidaritetin me popullin serb, jo vetëm me fjalë, por edhe me punë”, vuri në dukje ai.

Gadafi na dërgoi një anije me 59,000 tonë naftë.

Pas sigurimit të gazit nga Rusia, Serbia gjithashtu mori naftën e nevojshme, i cili erdhi nga udhëheqësi libian Muamar Gadafi.

Me Gaddafin negociatat shkuan shumë më lehtë. Ai na siguroi një anije me 59,000 tonë naftë.

Më kujtohet kur i thashë disa herë: “Çfarë duhet të bëj me ju serbët, unë jam një nga udhëheqësit myslimanë dhe po luftoni kundër popullit tim, por i dua serbët”, tha dje ish-ministri Filipoviç, duke shtuar se gjysma e asaj nafte u shkatërrua nga bombardimi.

Kush është Rade Filipoviq?

Rade Filipoviç ishte ministër i Ekonomisë në Qeverinë e Republikës Federale të Jugosllavisë, dhe më pas ai ishte ambasadori i Serbisë në Ukrainë dhe Moldavi.

Ai nuk priti përfundimin e mandatit të tij, sepse ai u zëvendësua nga Svetozar Maroviq, kryetari i atëhershëm i Bashkimit Shtetëror të Serbisë dhe Malit të Zi.

Sot ai nuk është një politikan, jeton në Mal të Zi dhe shkruan për zhvillimet politike të viteve nëntëdhjetë.