Kur urrejtja politike godet fëmijët, kemi humbur si shoqëri

Politika është një arenë e pamëshirshme. Kush zgjedh të hyjë në të, duhet të jetë i gatshëm të përballet me kritika, satirë, ironi, madje edhe me sulme të padrejta. Kjo vlen për çdo politikan, pa përjashtim.

Dje pashë në internet një meme nga një faqe satirike. Në të ishte fotografia e djalit minoren të kryeministrit, me një pankartë ku shkruhej: “Babi në burg, Berisha në burg.” Poshtë saj, një komentues shkonte edhe më tej, duke përmendur bashkëshorten e kryeministrit, e cila, sipas tij, duhej të dilte edhe ajo me pankartë: “Burri në burg, Berisha në burg!”

Nuk e mohoj se, në çastin e parë, vura buzën në gaz. Parrullat dhe memet shpesh kanë një zgjuarsi të admirueshme, një dozë ironie dhe sarkazme që të godet menjëherë.

Por buzëqeshja zgjati pak. Më pas mbeti vetëm një ndjesi bezdie dhe trishtimi.

Sepse në atë moment nuk po tallej më një kryeministër. Në qendër ishte një fëmijë. Një minoren që nuk ka zgjedhur politikën, nuk mban përgjegjësi për vendimet e të atit dhe nuk duhet të bëhet objekt urrejtjeje kolektive.

Mund të kritikoni sa të doni Edi Ramën për mënyrën e qeverisjes, për arrogancën, për bullizmin verbal apo për çdo vendim që gjykoni të gabuar. Madje edhe mund ta shani. Jam dakord edhe të kërkoni largimin e tij nga pushteti. Demokracia jeton pikërisht nga kjo.

Por nuk mund të pranoj që fëmijët minorenë të shndërrohen në municion për luftën politike. Nuk është guxim. Nuk është satirë. Është kapërcimi i një vije që një shoqëri e qytetëruar nuk duhet ta kalojë. Nuk është vetëm çështje etike, por edhe ligji.

Fëmijët gëzojnë një mbrojtje të veçantë të privatësisë dhe dinjitetit, pikërisht sepse janë minorenë dhe nuk mund të konsiderohen figura publike vetëm për shkak të prindërve të tyre. Parimi i interesit më të lartë të fëmijës, i sanksionuar në të drejtën ndërkombëtare dhe në legjislacionin shqiptar, kërkon që ata të mbahen jashtë përplasjeve politike dhe ekspozimit publik që mund t’u shkaktojë dëm psikologjik ose stigmatizim. Të përdorësh fotografinë e tij për ta shndërruar në simbol të një beteje politike nuk është shprehje e lirisë së fjalës. Demokracia mbron të drejtën për të sulmuar pushtetin, jo të drejtën për të sulmuar fëmijët e atyre që janë në pushtet.
Askush nuk duhet të paguajë për emrin e mbiemrin që mban.

Dhe, për t’iu paraprirë atyre që shohin kudo të shitur e të blerë, po e them qartë: të njëjtin qëndrim do të mbaja edhe sikur në atë pankartë të ishte fotografia e nipit apo e mbesës së Sali Berishës, apo e fëmijës së çdo politikani tjetër.

Dhe mundohuni të kuptoni që shkrimi është moralisht i qartë dhe e zhvendos debatin nga politika te përgjegjësia qytetare, pa mbrojtur asnjë politikan, por një parim.

Politika duhet të mbetet mes politikanëve. Fëmijët nuk kanë pse të paguajnë çmimin e urrejtjes së të rriturve. Nëse humbasim edhe këtë kufi, atëherë nuk kemi më një debat politik; kemi filluar të humbasim qytetarinë.