Trump ‘vë bast’: Bllokada ime detare do të sfidojë historinë dhe do ta shkatërrojë Iranin

Bllokada detare e Presidentit Donald Trump është përpjekja e fundit për të testuar një teori deri më tani të pavërtetuar të luftës me Iranin, se fuqia

Bllokada detare e Presidentit Donald Trump është përpjekja e fundit për të testuar një teori deri më tani të pavërtetuar të luftës me Iranin, se fuqia superiore e SHBA-së do ta shkatërrojë në mënyrë të pashmangshme Republikën Islamike.

Strategjia bazohet në një premisë të thjeshtë: Ndalimi i eksporteve të naftës së Iranit dhe importeve që mbështesin jetën e rregullt atje do të shkaktojë kolaps shoqëror. Kjo do të krijojë një presion të padurueshëm mbi regjimin që të përulet ndaj kërkesave të SHBA-së për të hequr dorë përgjithmonë nga programi i tij bërthamor.

Në Uashington, kjo duket logjike. Çdo komb, qoftë një teokraci radikale apo një demokraci perëndimore, do të shkërmoqet nëse nuk mund të sigurojë aksesin në gjërat bazë, ushqim, energji dhe punë. Kur zyrtarët amerikanë shohin inflacion në rritje, humbje katastrofike të vendeve të punës dhe mungesa në Teheran, ata arrijnë në përfundimin se bllokada dyjavore po funksionon.

“Bllokada është gjeniale, në rregull?” tha Trump të mërkurën. “Ekonomia e tyre është në telashe të vërteta. Është një ekonomi e vdekur.” Presidenti është aq i kënaqur me planin saqë ka siguruar ndihmës të fortë që ai të zgjasë shumë më gjatë, raportoi CNN.

Një arsye është se kjo është një mënyrë për të ushtruar presion mbi Iranin pa rrezikuar viktimat e SHBA-së me operacione tokësore ose rifillimin e bombardimeve që ishin të pamëshirshme, por jo përfundimtare. Një tjetër arsye është se synon të rivendosë ndikimin e SHBA-së në luftën ekonomike, të gërryer kur Irani shkaktoi një krizë globale duke mbyllur Ngushticën e Hormuzit.

Ekonomia amerikane është shumë më e fuqishme se ajo e Iranit, kështu që kjo nuk duhet të jetë e diskutueshme. Nga ana tjetër, një sulm i frikshëm ajror SHBA-Izrael shkatërroi ushtrinë e Iranit, por nuk ishte në gjendje të siguronte një fitore strategjike në luftë.

Optimizmi i Trump do të përballet me dy pyetje që do të vendosin fatin e strategjisë së tij të fundit në një luftë që shpesh duket se i mungonte një arsyetim apo një qëllim përfundimtar.

E para është se sa gjatë mund ta durojnë Trump, bashkërepublikanët e tij dhe populli amerikan kostot në rritje të luftës, duke përfshirë benzinën mbi 4 dollarë dhe një rritje të mundshme të inflacionit. Votuesit e zgjedhjeve të mesmandatit janë tashmë të zemëruar me kostot e larta dhe ekonominë e Trump.

Pyetja e dytë është nëse plani bazohet në të dhëna realiste të inteligjencës rreth kushteve në Iran dhe në arsyetim të shëndoshë se si mund të reagojnë udhëheqësit e tij. Në fund të fundit, ekziston një tendencë e gjatë dhe e dyshimtë në Uashington për të zbatuar logjikën amerikane ndaj shoqërive të Lindjes së Mesme që nuk reagojnë siç presin presidentët amerikanë.

Presidenti po vë bast se udhëheqësit e Iranit, në një teokraci radikale islamike me një histori të shkaktimit të dhimbjeve të jashtëzakonshme ndaj popullit të vet, do të reagojnë thjesht mbi motive ekonomike, siç ndoshta do të bënte ai në vendin e tyre.