Po t’flas nga rruga, ty që na flet nga zyrat e blinduara!

S’po kam kohë me pa TV, se pleqnia nga nji anë e skamja nga ana tjetër, po m’shtërngojnë me shkrue rrugëve e me shitë dijen teme rrugëve!

Ku ka ma mirë?

Jo, nuk po ankohem. Mos ma merr për ankesë, se s’ka gja ma mirë se me i njoftë rrugët e atdheut e fëmijët që rriten me andrrën me u ba si i pari i vendit!

Këtë s’e thashë unë, Kryeministër. “Me u ba si i pari i vendit”, ma tha nji adoleshent në Prizren, që kërkoi me i ra çiftelisë e me ba nji fotografi me mu, për kujtim.

— Lumjanë jam, — tha. — E Luma e ka pasë adet me u pre me krajlat e Serbisë.

Kur e pyeta ç’i duhej fotografia me nji plak si unë, ai m’u përgjigj:

— Se andrra jem asht me u ba si ti: plak i urtë, me mjekërr!

— Pse jo si i pari i vendit? — ia ktheva. — A s’ka edhe ai mjekërr?

Jo, se ai andrronte me u ba si Ismail Qemali. Edhe mjekërrën e rriti, por Ismail Qemali e mori rrugën për Vlorë me shpallë Pavarësinë, kurse ky, siç na thanë baballarët, mori rrugë për Lazarat, me mbjellë nji farë pelimi.

E sheh gabimin Ed? Në vend që fëmijëve t’u mbjellim dije n’shkolla, rrugicave po u shesim kanabis!

Kur i pari i vendit bahet model i gabuem, edhe gabimet e tij rrezikojnë me u ba zanat i brezit që vjen mbrapa.

E tash, kur të rinjtë dolen me t’thanë boll, se nuk jetohet prej dehjeve e premtimeve, ti po kërkon dialog, por jo me studentët “rrugaçë”.

— Këta s’janë studentë! Janë kriminelë që gjujnë me gurë e djegin kazanët e plehut! Kështu u deklarove.

Ia dhurova librin me nji dedikim:

“Pse çuditeni me brezin që e mësuet me të mbjellat tueja? Qysh asht baba, asht i biri. Nëse u keni mbjellë pelim, mos pritni me ju dalë para syve nji kopsht me lule. E nëse sot ju gjujnë me gurë, ndaluni e pyeteni veten çfarë keni mbjellë dje!”

Me kënd kërkoni dialog? Me bimët e idhëta?

A po e sheh, Kryeministër? Unë lajmet i marr në rrugë, jo prej televizorit. E rruga ta kallxon kush asht qen, kush asht kalë e kush asht dele që blegërin!

Edhe Albinin ka me e gjetë e njëjta zezditë, nëse harron se pushteti asht detyrë e jo pronë; nëse ia kthen shpinën popullit e i hipë kalit bythëprapë. Se emnat ndërrohen, karriget ndërrohen, por kur pushteti e harron popullin, fati i tij nis me u shkrue vetë.

Se popullit nuk i detyrohesh veç kur t’duhen votat. I detyrohesh edhe kur s’ta zgjat dorën, kur t’kërkon llogari e kur ta kthen shpinën.

Duhet me e dashtë veten, për me mujtë me e dashtë njimend popullin.

Se kujt i duhet vendi pa njerëz?!

S’po t’thom: Ik!

As s’po t’thom: Jep dorëheqje!

Rri sa të duash!

Veç po ta kujtoj fatin e Abdullah Drenit, që u dogj në saraj bashkë me mikun Maxharr Pashë. Historia ka plot saraje, plot miq e plot njerëz që e kanë marrë pushtetin për të përjetshëm. Por zjarri nuk pyet kush asht zot shtëpie.