Studimi i ri vë në dyshim teorinë se kometat sollën përbërësit e jetës në Tokë

Teoria popullore se kometat kanë qenë vendimtare për nisjen e jetës në Tokë miliarda vjet më parë mund të mos qëndrojë, sipas simulimeve të reja kompjuterike, siç njofton CNN. Sipas simulimeve, molekulat organike të brishta, që objektet e akullta supozohej se i kishin sjellë, do të ishin shkatërruar gjatë përplasjes me Tokën. Teoria daton të paktën që nga viti 1961, ndërsa ideja më e gjerë e panspermisë ishte postuluar në vitin 1908.

Në fillim të historisë së saj, më shumë se 4 miliardë vjet më parë, Toka mund të jetë bombarduar nga më shumë se 100 000 kometa më të mëdha se 100 metra, ndërsa studimi është botuar në revistën Scientific Reports. Ekipi përdori modelet më të fundit të formimit dhe evolucionit të kometave për të simuluar atë periudhë të hershme 100 000 herë. Autori kryesor i studimit, Richard Anslow, i cili e kreu hulumtimin gjatë doktoraturës në Institutin e Astronomisë të Universitetit të Kembrixhit, tha se mesatarisht simulimet nuk gjetën asnjë ndikim të suksesshëm, sepse shpejtësitë tipike të përplasjes së kometave ishin shumë të larta për të sjellë molekula organike të paprekura.

Më saktësisht, në 54 për qind të simulimeve nuk pati asnjë ndikim të suksesshëm; pjesa tjetër pati të paktën një, ndërsa një pakicë e vogël pati deri në tre. Anslow tha se një sjellje e suksesshme do të ishte një rastësi, që do të kërkonte një vendndodhje të përsosur, me ujë të lëngshëm dhe kimikate të tjera të nevojshme tashmë të pranishme.

Studimi përqendrohet te cianidi i hidrogjenit (HCN), një pararendës i rëndësishëm në kiminë prebiotike, i zbuluar në dhjetëra kometa, përfshirë kometat Halley dhe Hale-Bopp. Edhe një ndikim i suksesshëm vështirë se do ta sillte HCN-në në një përqendrim të dobishëm, ndërsa në një përplasje në oqean ai do të tretej shpejt. Pararendës të tjerë të nevojshëm, që përmbajnë fosfor dhe squfur, nuk gjenden rregullisht në kometa.

Si alternativa, supa primordiale e Tokës mund t’i ketë sintetizuar vetë molekulat e nevojshme, ndërsa asteroidët, të cilët goditnin më ngadalë dhe në numër më të madh, janë një tjetër burim i mundshëm kozmik; mostrat nga asteroidët Bennu dhe Ryugu përmbajnë shumicën e aminoacideve që ndërtojnë proteinat. Marsi i lashtë mund të ketë qenë më i përshtatshëm për sjelljen me kometa, sepse madhësia e tij më e vogël dhe largësia më e madhe nga Dielli nënkuptojnë shpejtësi më të ulëta përplasjeje.

Ekspertët e jashtëm u treguan të kujdesshëm. Queenie Chan, nga Royal Holloway University of London, vuri në dukje se HCN-ja mund të ketë reaguar para hyrjes në komponime më pak të paqëndrueshme, ndaj rezultatet nuk i përjashtojnë plotësisht kometat. Nicolle Zellner, nga Albion College në Michigan, tha se nuk ishte e befasuar dhe se autorët kanë vendosur parametra të mirë rreth gjasave.