Daniel Sullivan tërhiqet pas 55 vjetësh: Jonathan Kent merr drejtimin e premierës «Montauk» me Laura Linney-n në Broadway

Një nga regjisorët më prodhimtarë të teatrit amerikan i jep fund karrierës. Daniel Sullivan, 86 vjeç, fitues i çmimit Tony, është tërhequr nga drejtimi i premierës botërore të «Montauk», dramës së re të David Hare-it që Manhattan Theatre Club do ta ngjisë pranverën e ardhshme në Samuel J. Friedman Theatre në Broadway, siç njofton Playbill. Sullivan ka vendosur të dalë në pension, duke mbyllur një karrierë 55-vjeçare.

Vendin e tij e merr regjisori britanik Jonathan Kent, i nominuar për çmimet Tony dhe Olivier dhe i njohur për «Faith Healer». Kalendari i produksionit nuk ndryshon: parapremierat nisin më 30 mars 2027 dhe hapja zyrtare është më 19 prill 2027. Në rolin kryesor do të jetë Laura Linney, e cila luan shkrimtaren Roxy Margaux, ndërsa kasti tjetër do të shpallet më vonë. Drama ndjek dy artistë, jetët e të cilëve ndërthuren profesionalisht dhe romantikisht, duke shtruar pyetjen se përse secili krijon art.

Lidhja e Sullivan-it me Manhattan Theatre Club ka qenë veçanërisht e frytshme: ai ka drejtuar 20 produksione të kompanisë, mes tyre edhe vënien origjinale në skenë të «Proof» të David Auburn-it, për të cilën fitoi çmimin Tony në vitin 2001. «Ka qenë privilegj të sjell histori në jetë përkrah artistëve më të shkëlqyer të teatrit, por ndiej se ka ardhur koha të hyj në një pension të merituar», tha Sullivan në deklaratën e tij, duke shtuar se ia kalon me krenari nderet e drejtimit të veprës së re të Hare-it Jonathan Kent-it, të cilin e quajti vizionar me talent të jashtëzakonshëm.

Ish-drejtoresha artistike e kompanisë, Lynne Meadow, e quajti Sullivan-in regjisorin me të cilin ka punuar më ngushtë në mbi 25 vjet bashkëpunimi, ndërsa vetë David Hare kujtoi vënien e tij të «Stuff Happens» në Delacorte Theater në Central Park, që e ktheu teatrin në forum qytetar. «Askush nuk mund të hynte më mirë në këpucët e tij të mëdha se Jonathan Kent», tha Hare. Edhe Kent shprehu entuziazëm: sipas tij, shkrimi i Hare-it mbetet po aq i gjallë, i mençur dhe i mprehtë, ndërsa bashkëpunimi me Laura Linney-n, me thellësinë e saj emocionale, është një dhuratë e rrallë.