Dhjetë vjet pa Gilman Bakallin/ iku shpejt, na la bosh!

Nga Tonin Gjuraj

“Iku shpejt…” – themi të gjithë, me pikëllim e të përhumbur, por malli për të nuk ikën kurrë…

Pas 10 vitesh pa të, të gjithë sot tentojmë të tregojmë hollësi të jetës së tij familjare, shoqërore, politike, akademike, sportive dhe kulturore, marrëdhënien e tij me Shkodrën, me Shirokën, me Taraboshin, me Tiranën e Graz-in, me Kuvendin, me UET – in, me televizionin, me biçikletën, me auditorin, me kolegët e studentët, por, mbi të gjitha me natyrën.

Kishte jehonë kudo e për çdo gjë, ndër zërat më kumbues të publicistikës shqiptare, polemizues, personalitet tërheqës, ndër më inteligjentët e eruditët në shkencën e komunikimit.

“Gilmanit të biçikletës” duket se i përshtatet më së miri poezia e Rozafa Shpuzës MALLIT TEM:

A e din se biçikletën e msova para abetares

e gjunjt e coptuem prej rrëzimit i lyva me pështym

tue i hukatë fort, prejse m’erdh marre me qa…

Por, pikërisht me biçikletën, prej saj dhe mbi të, kuronte fjalën dhe skalitte mendimin e tij. Prandaj dhe mbeti unik, prandaj tetori i 2016-ës ishte një muaj ndryshe, kur lotuam të gjithë, kur na rikthen vëmendjen tek Ai.

Me unicitetin e tij, Gilmani “na mban peng” të gjithëve.

Pusho në paqe, mik!