«Antigone Exits» në Chichester: kritikat e para për ripërpunimin eksperimental të tragjedisë së Sofokleut

Tragjedia 2.500-vjeçare e Sofokleut është rikthyer në skenë me një fytyrë tërësisht të re: «Antigone Exits», adaptimi eksperimental i shkrimtares Nina Segal, hapi premierën këtë javë në Minerva Theatre të Chichester Festival Theatre, dhe kritikat e para po mbërrijnë me mendime të ndara. Produksioni, i drejtuar nga Jeff James, zhvillohet pa ndërprerje për vetëm 75 minuta dhe mbyll sezonin e këtij viti të Minerva-s, me shfaqje deri më 17 tetor.

Në qendër të shfaqjes është Nina Cassells, e cila debuton në Chichester në rolin e Antigonës — vajzës që sfidon dekretin e xhaxhait të saj, mbretit Kreon (Max Bennett), për të varrosur vëllain e saj të rënë, duke pranuar çmimin moral të mosbindjes. Aktorja Anushka Chakravarti luan motrën e saj, Ismenën, ndërsa trupa shtatë-anëtarëshe përfshin gjithashtu Brandon Bassir-in, Lizzie Watts-in, Melody Chikakane Brown-in dhe Testimony Adegbite-in, të cilët lëvizin vazhdimisht midis rolit, korit dhe rrëfimit bashkëkohor.

Elementi më i diskutuar i produksionit është thyerja e «murit të katërt»: aktorët ndalojnë rrjedhën e tragjedisë për të treguar histori moderne vdekjeje dhe humbjeje, një zgjedhje që, siç vëren The Guardian, e bën shfaqjen «eksperimentale në mënyrë të këndshme — por jo të gjitha idetë funksionojnë». WhatsOnStage është më i ashpër, duke e quajtur ndërhyrjet «të ngurta» dhe përfundimin «një fund zhgënjyes» të sezonit të Minerva-s, ndërsa kritika të tjera i kanë dhënë shfaqjes deri në katër yje, duke lavdëruar kurajon e saj.

Dizajni skenik i Alex Lowde-s ka tërhequr gjithashtu vëmendjen: një dysheme e verdhë e ndezur, mbi të cilën derdhet bojë e zezë si katran që përhapet ngadalë gjatë gjithë shfaqjes, duke u kthyer në një imazh gjithnjë e më të fuqishëm teksa tragjedia përparon. Për kritikët që e përshëndetën shfaqjen, ky kontrast vizual përmbledh thelbin e saj — se edhe kur një trup i vetëm lihet pa u vajtuar, shoqëria mallkohet.