Kennedy Yanko hap në Paris ekspozitën e parë institucionale: «Ce qui nous rassemble» te Cité de l’architecture

Në Paris hap dyert ekspozita e parë institucionale në kryeqytetin francez e artistes amerikane Kennedy Yanko. «Ce qui nous rassemble» — «Ajo që na bashkon» — zë vend te Cité de l’architecture et du patrimoine, në sheshin Trocadéro, dhe qëndron e hapur nga 16 tetori deri më 3 janar 2027, si pjesë e programit publik të Art Basel Paris.

Artistja ka krijuar për këtë rast një seri skulpturash të papara më parë, të menduara posaçërisht për galerinë e kopjeve të muzeut — hapësira ku ruhen riprodhimet në allçi të kryeveprave të skulpturës monumentale franceze, nga portalet e kishave te figurat e skalitura. Veprat e reja vendosen përballë këtyre portaleve dhe figurave, në një dialog mes arkitekturës dhe skulpturës, kujtesës dhe krijimit, siç njofton vetë muzeu.

Yanko, e lindur në Saint Louis dhe aktive në Miami, punon në udhëkryqin e pikturës, skulpturës dhe instalacionit. Materiali i saj bazë është metali i ricikluar, mbetje industriale që mbajnë gjurmët e përdorimeve të mëparshme — përkulje, goditje, oksidim — të cilat ajo i mbulon me shtresa të trasha boje. Këto shtresa, që ajo i quan «lëkura» boje, krijohen duke hedhur sasi të mëdha boje që, pasi thahet, ngrihet si një cipë më vete; kontrasti mes fortësisë së çelikut dhe butësisë së bojës i jep veprave forma organike, në metamorfozë të vazhdueshme.

Frymëzimi për serinë e re vjen nga një rrëfim apokrif për Maria Magdalenën, e cila, sipas tij, përshkoi Mesdheun dhe u vendos në jug të Francës. Në një intervistë për Art Basel, artistja e rishqyrton figurën e Magdalenës — gjatë shekujve e shndërruar njëherësh në të penduar, nënë e dashnore — dhe e përshkruan vetë skulpturën si një formë përkushtimi: një përpjekje për të parë diçka dhe për ta kthyer atë në një relike që përfaqëson një çast në kohë.

Ekspozita, e kuruar nga Matthieu Poirier, është pjesë e programit që shoqëron panairin Art Basel Paris, i cili mbahet nga 23 deri më 25 tetor në Grand Palais. Për Yanko-n, e rritur në një familje të Kishës Adventiste të Ditës së Shtatë, prania mes kopjeve të artit fetar francez shton edhe një shtresë personale: veprat e saj bashkëkohore lexohen brenda një hapësire ku historia e artit monumental dhe besimi kanë bashkëjetuar prej kohësh.