Rikthim në një shënim të vjetër që mbetet përherë aktual

Rrugët ishin të mbushura me njerëz, ashtu si në të gjitha ditët e shtune, për më tepër në afërsinë e tregut të ditës. E kisha harruar dëborën, hejet kishin filluar të zgjateshin dhe degët e pemëve ishin përkulur.

Kur ra zilja e parë e telefonit fillimisht mendova se do të ishte njëri nga djemtë e mi, thjeshtë për një mirëmëngjez , ose edhe në atë se ku e kalonim drekën e njohur të së shtunës.

Thirrja ishte nga Shqipëria, numri ishte i njohur, si gjërat e përditshme. U mësuam të shohim pas disa numrave figurat e njerëzve që duam dhe, ndoshta pa asnje lloj pasmendje, të krijojmë edhe mendimin e parë se si do të ishin ata pas çdo thirrje.

Zëri vinte i ngrohtë, jo i largët, megjithëse ishin më shumë se një mijë e pesëqind kilometra mes nesh dhe unë përfytyrova se nga cili vend po më telefonte: në dhomën e ndenjës, pranë shtratit, në koridorin e gjërë apo ulur në divanin e zakonshëm. U mësuam edhe me këto përfytyrime.

I thashë shumë gjëra në fare pak kohë.

Nuk i thashë atë që ishte më thelbësorja:

Nuk i thashë dot se asgjë nuk më lumturon më shumë se sa zëri yt.

Pastaj me vete mendova se edhe në çastin e mbramë do e kem me vete zërin e saj, kudo që të jetë.

Kjo ndodh me të gjithë, o njerëz.

Zërat e dashur na ndjekin gjithë jetën. I atyre që duam gjithë jetën e nuk lodhemi së dashuri.

Për më tepër ky zë, mrekullisht i dashur, mrekullisht i butë, magjepës deri në gërmëzimin e emërit,

Natën e mirë, nëna ime.