Shtëpitë e mëdha të ankandit rrisin tarifat e blerësve: deri në 30% për Christie’s, Sotheby’s, Phillips dhe Bonhams

Katër shtëpitë më të mëdha të ankandit në botë — Christie’s, Sotheby’s, Phillips dhe Bonhams — kanë rritur të gjitha komisionet e blerësve (buyer’s premiums) gjatë këtij viti, në mes të një tregu arti me aktivitet të zbehtë, por ku shitjet e mëdha vazhdojnë të mbahen.

Christie’s vuri në fuqi nivele të reja nga 1 shtatori: 28 për qind për çmimet e çekanit deri në 2 milionë dollarë, 22 për qind për vlerat deri në 8 milionë dhe 15 për qind për shitjet mbi këtë prag — një rritje e lehtë krahasuar me ndryshimet e vitit të kaluar, duke u rreshtuar me Sotheby’s, që i kishte ngritur tarifat që në shkurt.

Bonhams do të nisë strukturën e re nga 1 tetori, me një nivel të ri hyrës: 30 për qind për 35,000 dollarët e parë, që zbret gradualisht deri në 14 për qind për shitjet mbi 7.5 milionë dollarë. Phillips e rregulloi orarin e saj në prill: 29 për qind deri në 2 milionë dollarë, 22 për qind nga 2 deri në 8 milionë dhe 15 për qind mbi 8 milionë, me një nxitje “priority bidding” që i ul tarifat 1–4 për qind për ofertat e hershme.

Këshilltari i artit Josh Baer thotë se blerësit “nuk mendojnë se u intereson” rritja, sepse kanë një çmim final në mendje dhe thjesht e rregullojnë ofertën; por shitësit kujdesen, sepse “take-home pay” mund të jetë dukshëm më e vogël, sidomos për veprat me vlerë më të ulët — dhe pyet: “Çfarë vjen pas 10 vjetësh? 50 përqind?”

Stephanie Armstrong, e firmës këshilluese Beaumont Nathan, komenton se “është e mundur që së shpejti të arrijmë një pikë kthese”, por ankandet vazhdojnë të ofrojnë “gjerësi aksesi dhe efikasiteti” të vështirë për t’u zëvendësuar; sipas saj, rritja e tarifave “buron nga kostot e paqëndrueshme të drejtimit të bizneseve të artit në shkallë të gjerë”, gjë që po nxit rritjen e këshilltarëve të pavarur me struktura tarifash më konkurruese.

Këshilltari Todd Levin i quan tarifat “të arsyeshme”, duke pasur parasysh fitimet “jashtëzakonisht të holla” që gjenerojnë shtëpitë e ankandit në tregun aktual; në ekonominë e tipit K, ku skajet e larta dhe të ulëta divergjojnë, lotet kryesore me çmime trofe “blue-chip” subvencionojnë kryesisht operacionet, edhe me margjina të holla — dhe Levin vlerëson se shumë shtëpi ankandi mund të preferojnë të mos merren fare me asgjë nën 1 milionë dollarë.

Burimi: USA Art News (via Artnet News)