Tirana në këmbë!

TIRANË – Kryeqyteti shqiptar përjetoi një nga ditët më të pazakonta të viteve të fundit. Për më shumë se pesë orë me radhë, rrugët kryesore të Tiranës u mbushën me mijëra qytetarë që marshuan, protestuan dhe ngritën zërin kundër qeverisë së kryeministrit Edi Rama. Ajo që nisi në ditët e para si një reagim ndaj zhvillimeve në Zvërnec është shndërruar tashmë në një lëvizje të gjerë qytetare, e cila po artikulon pakënaqësi shumë më të thella ndaj gjendjes politike, ekonomike dhe sociale të vendit.

Që në orët e para të pasdites, qytetarë nga Tirana dhe qytete të tjera nisën të mblidheshin në qendër të kryeqytetit. Me flamuj kombëtarë në duar dhe pankarta të shumta, turma u drejtua fillimisht drejt Kryeministrisë, për të vijuar më pas me një marshim të gjatë në rrugët kryesore të qytetit.

Për orë të tëra, zemra e Tiranës u pushtua nga zërat e protestuesve. Thirrjet “Edi Rama dorëhiqu!”, “Shqipëri e Re!”, “Atdheu nuk shitet!”, “Revolucion!”, “Ju erdhi fundi!” dhe “Bashkohuni me ne!” u dëgjuan pa ndërprerje gjatë gjithë marshimit. Në shumë raste, protestuesit ndalonin për disa minuta në pika të ndryshme të itinerarit për të përsëritur kërkesat e tyre dhe për të ftuar qytetarët e tjerë t’u bashkoheshin.

Një nga elementët më të spikatur të protestës ishte larmia e pjesëmarrësve. Në marshim mund të shiheshin të rinj, studentë, pensionistë, familje me fëmijë, profesionistë, emigrantë të kthyer për pushime dhe qytetarë të thjeshtë që kishin ardhur për të shprehur pakënaqësinë e tyre. Pikërisht kjo përbërje e gjerë shoqërore është ajo që shumë pjesëmarrës e konsiderojnë si forcën kryesore të lëvizjes.

“Ky nuk është tubim i një partie politike. Kjo është protesta e njerëzve që ndihen të papërfaqësuar”, dëgjohej të thuhej mes turmës.

Gjatë marshimit, qytetarët renditën një sërë problemesh që, sipas tyre, kanë çuar në këtë shpërthim pakënaqësie. Ata folën për korrupsionin, largimin masiv të shqiptarëve nga vendi, vështirësitë ekonomike, pensionet e ulëta, problemet në sistemin shëndetësor, mungesën e mundësive për të rinjtë dhe mosbesimin në institucionet publike.

Shumë prej pankartave nuk kishin vetëm mesazhe kundër qeverisë aktuale, por edhe kundër klasës politike në tërësi. Në disa prej tyre lexohej “Opozitë e shitur”, ndërsa në të tjera “Poshtë kasta politike”. Kjo tregonte se një pjesë e konsiderueshme e protestuesve nuk e shohin krizën si problem të një force të vetme politike, por si pasojë të një sistemi që, sipas tyre, ka dështuar të përfaqësojë interesat e qytetarëve.

Ndërsa protesta lëvizte nëpër rrugët e kryeqytetit, mbështetja nga qytetarët ishte e dukshme. Kalimtarë të shumtë ndalonin për të ndjekur marshimin, ndërsa shoferët e automjeteve dhe motoçikletave i përshëndesnin protestuesit me bori dhe gjeste mbështetëse. Në disa segmente të rrugës, qytetarë që fillimisht po e ndiqnin protestën nga trotuaret iu bashkuan turmës, duke e rritur edhe më tej numrin e pjesëmarrësve.

Për shkak të fluksit të madh të njerëzve, disa prej akseve kryesore të Tiranës u bllokuan përkohësisht. Megjithatë, protesta ruajti karakterin e saj paqësor gjatë gjithë kohës. Nuk u raportuan incidente serioze, ndërsa organizatorët dhe vetë protestuesit bënë vazhdimisht thirrje për qetësi dhe shmangie të çdo provokimi.

Një aspekt tjetër i rëndësishëm i kësaj lëvizjeje është jehona që ajo ka marrë jashtë kufijve të Shqipërisë. Në rrjetet sociale janë publikuar pamje dhe mesazhe mbështetëse nga shqiptarë që jetojnë në Gjermani, Britaninë e Madhe, Zvicër, Itali dhe vende të tjera të Europës. Në disa qytete janë organizuar edhe tubime simbolike solidariteti, ku pjesëmarrësit kanë shprehur mbështetjen e tyre për protestuesit në Tiranë.

Për shumë vëzhgues, ajo që po ndodh në kryeqytet nuk mund të shpjegohet më vetëm si reagim ndaj një çështjeje të veçantë. Në ditën e nëntë të saj, protesta po shfaqet si një platformë ku po grumbullohen pakënaqësi të ndryshme shoqërore dhe politike, të cilat prej kohësh kanë qenë të pranishme në opinionin publik.

Ndërsa mbrëmja binte mbi Tiranë, turma vazhdonte të marshonte dhe të brohoriste. Flamujt kuqezi valëviteshin mbi kokat e protestuesve, ndërsa jehona e thirrjeve për ndryshim vazhdonte të dëgjohej në rrugët e kryeqytetit.

Pas më shumë se pesë orësh protestë dhe marshim, një gjë dukej e qartë: lëvizja qytetare jo vetëm që nuk po zbehet, por po fiton energji dhe pjesëmarrje nga dita në ditë. Dhe nëse numrat dhe atmosfera e kësaj mbrëmjeje janë një tregues, Tirana ka përjetuar një nga mobilizimet qytetare më të mëdha dhe më të qëndrueshme të viteve të fundit.